Angielska pogoda w kratkę...

  

    Tak jak każdy wie i słyszał angielska pogoda to katorga. I nie chodzi mi bynajmniej o to, że cały czas pada deszcz! To swoją drogą...chodzi o to, że tu jest luty, no nawet już marzec mamy, a śniegu nie widziały moje oczy ani razu, to po pierwsze! (nie żebym narzekała) Po drugie, wieje niemiłosiernie, bo ja na wybrzeżu mieszkam, i może być tak, że rano świeci słońce jak idę na poranną zmianę a jak już wracam to wieje i pada co najmniej jakby jakiś huragan nas nawiedził. Po trzecie mamy ten marzec a ja częściej zakładam skórę niż kurtkę zimową, potrafi być chłodniej i arktycznie, ale raz na ruski rok. Tak więc taka pogoda, tak naprawdę nieprzewidywalna na maxa, potrafi wyprowadzać z równowagi.

Co najśmieszniejsze w tym wszystkim, kiedy jest naprawdę chłodniej i zakładam czapkę, szalik i rękawiczki żeby mi nie zawiewało i uszy nie poodpadały, Anglicy zdają się odczuwać te temperatury inaczej, dla nich nie straszny deszcz czy wiatr, krótkie spodenki i t-shirt to standard. Najlepsze są Angielki, na imprezę tylko i wyłącznie bez kurtki, zażartowałam ostatnio, że one przynajmniej nie zgubią ów kurtki na imprezie w klubie.
   No i mniej więcej tak wygląda ta pogoda w Minehead, teraz np. robi się coraz cieplej i zapowiadane są temperatury do 12-14 stopni (nie żeby wcześniej było jakoś mega zimno, ale ani razu nie było tu temp. poniżej 0) więc może idzie już wiosna...:) I tak z duchem wiosennym ja postanowiłam zacząć jeździć na rolkach. Jako, że na dzień kobiet moim prezentem były właśnie rolki, już od tygodnia staram się jeździć codziennie przynajmniej  przez 45 minut. 

   Będąc au pair w Denver też jeździłam na rolkach przez tydzień może bo stał się rematch i musiałam wyjechać z Denver pozostawiając moje rolki w bagażniku samochodu Rosan. No, ale teraz kiedy planuje tu zostać jeszcze przynajmniej do końca roku, mam mnóstwo czasu by rozwijać się w kierunku rolkowym. Na dodatek ośrodek, w którym mieszkam jest idealny do jeżdżenia, bo jest ogromny i drogi w nim pokryte są asfaltem, różnej jakości, ale raczej nie narzekam. Dlatego też gorąco namawiam do tego sportu jest on bardzo przyjemny i jak się okazuje skuteczniejszy od biegania, wystarczą dwie przejażdżki w tygodniu żeby zobaczyć jakiś efekt. Dla mnie to też idealny sport, bo niestety cierpię na wiotkość stawów a przy jeździe na rolkach stawy nie są tak obciążone jak np. przy bieganiu, poza tym przy jeździe dotlenia się organizm więc poprawia się przy tym i cera i przemiana materii. Także same zalety! no chyba, że się upadnie to wtedy siniaki gwarantowane, ale kilka treningów i człowiek jest wprawiony.

whatever makes you smile, keep it

Mój blog już w niczym nie będzie przypominał bloga au pair, bo przecież już ponad rok minął od powrotu z Ameryki... Na pewno też nie będę miała tyle czasu na dodawanie tutaj notek, może od czasu do czasu sobie przypomnę o nim, bo prawda taka, że w moim obecnym życiu mało jest czasu na pisanie, a może po prostu to co się dzieje w moim życiu nie wzbudza aż takich emocji, o których warto poinformować wirtualny świat. Nie będę się chwalić sferami prywatnymi bo tego nie wypada pisać, a nawet jeśli wypada to ja nie z tych co chwalą się miłością na lewo i prawo. O.

Wracając mimo wszystko do tematu Hameryki i au pair, to niedawno trafiłam na fajne filmy wrzucone na youtube przez dwie obecne au pair, bardzo mi się podobają tylko coś ostatnio . Kanał nazywa się "Ponad to!" Udało mi się znaleźć akurat trzecią część :)

Lubię czytać i oglądać o au pair mimo tego, że już mnie to nie dotyczy, to nadal coś tam  z tyłu głowy zostaje, wspomnienia i projekcje. Fajnie, że to wszystko sobie tu zapisywałam bo czasami śmieję się z tego, albo nawet wściekam bo przypominam sobie ten zły amerykański sen.

Teraz, wciąż przebywam w Anglii, pogoda straszna: wieje i pada, cokurwadziennie, ale podoba mi się tu. Ludzie są mili i uśmiechnięci i przede wszystkim nie narzekają jak Polacy. Będąc na holidayu w PL jakiś miesiąc temu, wpadłam w jakiś dołek bo wszystko mnie tam drażniło i jak najszybciej chciałam wracać do mojego Minehead.

Na zakończenie postu chcę powiedzieć, że w końcu jestem szczęśliwa, i miejsce gdzie teraz przebywam nie jest moim miejscem na Ziemi, bo Anglia to nie to, nie ten klimat nie ci ludzie, to z ręką na sercu powiem, że do Polski na pewno nie wrócę, nie wyobrażam sobie życia tam, ciągnie mnie w świat. Wydaje mi się, że większość operek tak ma, nie potrafią usiedzieć w jednym miejscu ( w Polsce) i wyruszają dalej w świat, szukać swojego miejsca. Pozdrawiam ;)

UK

Drodzy czytelnicy :)

Jestem w Anglii! Wylądałam w Minehead niedalko Bristolu, no dobra ok. półtorej godziny od Bristolu, ale zawsze to Anglia! Jest inaczej niż w USA, więcej Polaków, szczególnie w ośrodku, w którym pracuję, jakbym nie wyjechała z kraju. Mała Polska, można powiedzieć. Więc jestem tu już jakieś 3 tygodnie i jest fajnie, jest ciężka praca, pot i bolące stopy, ale muszę powiedzieć, że bardzo mi się podoba, robię swoje i jest ok. Na razie zostaję do końca września, ale może wrócę tutaj później. 

Marzy mi się wycieczka do Australii, ale to będzie musiało sobie poczekać gdyż moja kochana kuzynka bierze ślub w przyszłym roku w czerwcu i trzeba będzie co nieco wydać, ubrać się...uczesać itd. Australia weszła mi do głowy ze względu na moją rodzinę, która mieszka w Melbourne na południu "down under" i tak sobie wymyśliłam żeby tam sobie kiedyś jechać, nie na stałe bo to cholernie dalekooo.

Fake it until you make it

  

   Witam Was wszystkich, o ile ktoś jeszcze będzie miał ochotę tu zaglądnąć. Trochę zapomniałam o moim kochanym blogu, na pewno nigdy nie zapomnę o USA, co to to nie, nawet ostatnio myślałam o tym, by kiedyś pojechać sobie do Nowego Jorku, na wycieczkę, ale oczywiście na razie funduszy brak. Dzisiaj idę ostatni dzień do mojej pracy, którą zaczęłam 1 marca, miałam wiele nieprzyjemnych momentów w Ryłko i dlatego postanowiłam znaleźć inną pracę, ale nie znalazłam pracy. Znalazłam szkolenie, które zaprowadzi mnie znów poza granice Polski. Dajecie wiarę? Jeszcze w lutym nie chciałam nawet rozważać pracy w Berlinie, a teraz wyląduje w UK. Najpierw przejdę szkolenie w Szczecinie i prawdopodobnie w lipcu wylecę na staż do Anglii. Nie wiem czy dobrze robię, ale nie mam zamiaru bezczynnie egzystować. Praca w handlu jest mega ciężka i niesprawiedliwa, dlatego jeśli jeszcze raz wyląduje w sklepie, gdzie trzeba rzucać się na klientów to sobie chyba strzelę w łeb. Nie powiem, bo 3 lata pracy w Big Starze doprowadziło do tego, że teraz jestem taka jaka jestem, i pewnie nie nadawałabym się na projekt "Anglia" gdybym tam nie pracowała. Ludzie, których spotkałam na swojej drodze i wydarzenia, złe czy dobre, kształtują naszą osobowość. Wyjazd do USA był na pewno najlepszą decyzją w moim życiu, mimo tych naprawdę ciężkich chwil i nieprzespanych nocy, ale tak jak wspomniałam wcześniej, wszystko nas kształtuje, stajemy się bardziej odważni i pewni siebie. Ja np. na rozmowie z doradcą zawodowym dowiedziałam się, że mam super osobowość, kiedy nigdy o sobie tak nie myślałam. Wiem, że czasami przesadzam ze swoim zachowaniem i wiem, że nie jestem do końca normalna, ale kto jest? Bycie normalnym jest nudne! Miejcie dystans do siebie, amen.

Back to the past 1

  Postanowiłam jeszcze raz przejść przez mój pobyt w Stanach. Na pewno początki wspominam z uśmiechem na twarzy. Zacznę od szkolenia na Long Island. BYŁ UPAŁ. Dobrze, że byłam zmęczona po podróży, bo inaczej nie zasnęłabym. Pokój dzieliłam z Nicole i Raquel, obydwie wciąż są w USA. 

Zajęcia były ok, z perspektywy czasu, jednak patrzy się na to inaczej. Zajęcia polegają na przekazaniu wiadomości na temat dzieci, komunikacji, nie trzęsienia dzieci lol, itd itp. Przekazanie tych informacji jest przekazywane w tak szybkim tempie, że wydaje się, że prowadzące mają to nam włożyć do głów, żeby później nikt nie osądził agencji o to, że ich operki nie są przygotowane. ;)Poznałam wspaniałe dziewczyny będąc w szkole, i to jest chyba jedna z największych zalet pobytu na szkoleniu. No i wycieczka do Nowego Jorku, pierwsze zobaczenie Manhattanu jest chyba dla wszystkich wielkim przeżyciem.

"There are no regrets in life, just lessons"

  Stało się! Nie sądziłam, że tak będę szczęśliwa z powrotu do domu, cieszyłam się bardziej niż na wyjazd do Stanów...Jak to się  wszystko zmienia, całe myślenie, marzenie o Ameryce! Rok temu o tej porze dopiero szukałam rodziny i byłam strasznie podekscytowana, teraz najchętniej przeniosłabym się w czasie i puknęła się w "łeb". Chociaż cieszę się, że mogłam zwiedzić trochę świata, zobaczyć Nowy Jork i wyleczyć się z amerykańskiego snu, inaczej pewnie całe życie myślałabym co by było gdyby. Teraz wiem, że nawet gdyby mi płacili to nie chciałabym tam mieszkać, wyrażałam swoje zdanie na temat amerykanów kilka razy, więc nie ma sensu się powtarzać  Natomiast najśmieszniejsze jest to, że czytając forum czy blogi dziewczyn, które dopiero przygotowują się do wyjazdu, mam ochotę wyperswadować wszystkim pomysł z o wyjeździe, ale z drugiej strony wiem, że gdyby ktoś mi powiedział wcześniej "dziewczyno nie jedź" to bym go tylko wyśmiała. Rematch? Ja?! Nie no nigdy w życiu! Sprzątanie zamiast opieka nad dziećmi  jakiekolwiek problemy miałyby przytrafić się MI?! Nigdy! Pamiętam, że właśnie tak myślałam czytając Internet i problemy operek.
  Jestem już po spotkaniach z moją rodzinką i każdy był ciekawy czemu tak naprawdę wróciłam, gdy opowiadałam o tym koszmarze minionych czterech miesiącach, nie mogli w to wszystko uwierzyć, co więcej nie mogli pojąc w to w jaki sposób te dzieci są wychowywane, a raczej nie-wychowywane. Jedzenie rękoma, nie spuszczanie wody w toalecie czy brak tak prostej umiejętności jak sprzątanie to tylko kilka przykładów, które wstrząsnęły moją rodziną.
  Powoli przestawiam się ze wszystkim, jednak 6 miesięcy w Stanach dało się we znaki całemu organizmowi przytyłam (ok. 5kg), twarz pokryła się wypryskami - głównie przez jedzenie, więc na czym jesteśmy? Jedzenie amerykańskie powoduje nie tylko tycie, ale również sprawia że twoja gospodarka hormonalna wariuje w efekcie powodując masakrę na twarzy. Psychika też trochę ucierpiała, ale mam nadzieję co mnie nie zabiło to mnie wzmocni. Wróciłam i cieszę się, że jestem wśród ludzi na których mi zależy i którym zależy na mnie, o.

Tag z podsumowaniem 2012

Zgapiam tag z bloga http://agabolen.blogspot.com ;)

1. Dominujące uczucie na 2013 rok? 

...

 2. Co zrobiłaś po raz pierwszy w 2012 roku? 

Leciałam samolotem.

3. Co zrobiłaś ponownie w 2012 roku po długiej przerwie? 

Jeździłam na rolkach w Washington Park w Denver.

4. Czego nie zrobiłaś w 2012 roku ?

Nie wróciłam do Polski kiedy było trzeba.

5. Słowo roku?

Bizzare.

6. Przytyłaś czy schudłaś?

Schudłam sporo, w drugiej połowie roku przytyłam :(

7. Miasto roku

Nowy Jork!

8. Odwiedzone miejsca

Berlin, Denver, Nowy Jork, Golden, Waszyngton, Filadelfia, Annapolis, Baltimore

  

9. Ekscesy alkoholowe?

Było grzecznie

10. Włosy dłuższe czy krótsze?

Krótsze

11. Wydatki większe czy mniejsze

Oj spore!

12. Wizyty w szpitalu

Nie

13. Miłość?

Niestety nie.

14. Osoba, do której dzwoniłaś najczęściej?

Mama.

15. Z kim spędziłaś najpiękniejsze chwile?

Roisin, irlandka, operka w Denver

16. Z kim spędziłaś najwięcej czasu?

Nie wiem

17. Piosenka roku:

18. Książka roku:

Za dużo to ja nie czytałam, ale niech będzie, że "Fifty shades of Grey".

19. Serial roku:

Jako, że na obczyźnie zachciało mi się czegoś polskiego więc "Czas honoru"

20. Stwierdzenie roku

Dream Big

21. Trzy rzeczy, z których równie dobrze mogłabyś zrezygnować:

Magazyny amerykańskie, średnia kawa w starbucksie - można przecież pic małą...

22. Najpiękniejsze wydarzenie...

Kiedy byłam w Nowym Jorku i czułam się zrelaksowana jak nigdy i nawet przeszło mi przez myśl żeby przedłużyc wyjazd o 6 miesięcy, ale tylko tam.