Moja refleksja na pewien temat.

Mam wrażenie, że niektóre osoby, które wyjeżdżają do Stanów jako au pair, w pierwszej kolejności liczą na świetną lokalizację, zapominając chyba, że to NIE JEST najważniejsze. W ciągu ostatnich miesięcy trochę się już naczytałam i właśnie taki wniosek przyszedł mi na myśl. Fajnie byłoby mieszkac w Nowym  Jorku albo LA, ale nie z rodzinką z piekła rodem, która później np. oskarża cię o to czego nie zrobiłaś. Co poniektórzy wybierają zbyt pochopnie, żeby już mieć wszystko zaklepane, żeby cały proces matchingowy miec za sobą. I żeby mieć tą pewność, że na pewno wyjadą do upragnionych Stanów. Później oczywiście marudzą, że rodzina jest straszna, że nie dogadują się z host rodzicami, z dziećmi. Że nie mają kontaktu z nimi, boją się wyjść ze swego pokoju, wejść do kuchni by zrobić sobie jedzenie. Jaki sens mieszkac w pobliżu Wielkiego Jabłka kiedy nie ma się jak z tego cieszyć?