Rematch

Przepraszam za ten ostatni post, ale ta cała sytuacja trochę mnie przerosła. Nie mogę dojść do siebie. Opowiem Wam jak to wszystko wyglądało.

Siedziałam sobie w swoim pokoju, chłopca właśnie zabrał dziadek i miałam zabrać się do pisania nowego posta w stylu "wszystko jest super". Przyjechała hostka, zaczęłyśmy rozmawiać, mój pokój jest na parterze i jak ma otwarte drzwi to widzę jak ktoś przechodzi. Nagle mówi, że musi mi coś powiedzieć, ale to nie będzie dla niej łatwe. "Aha!" Myślałam, że może chodzi o mnie i zajmowanie się chłopcem, ale jak zaczęła mówic o swojej pracy, że nie daje rady tyle godzin pracować, że nie ma czasu dla dziecka, wiedziałam co się święci. Byłam w szoku, powiedziałam jej tylko, że zauważyłam, że nie ma czasu dla chłopca, ale zamiast rozryczeć się przy niej to zrobiłam to później. Baba zraniła mnie i pozostawiła samej sobie bo za chwilę wyszła z domu i pojechała po dziecko. Nie mogłam uwierzyć, do tej pory nie mogę, zaczęłam dzwonić do Roisin, ale nie odbierała, zadzwoniłam do Marty-Tenzi i powiedziała, że przyjedzie do mnie. Zaczęłam puszczać strzałki do mojej mamy, w Polsce była 4 rano, chyba z 10 razy próbowałam, w końcu puściłam strzałkę do jej faceta i znowu do niej i wtedy on odebrał, poprosiłam żeby weszli na skype. Moja mama była    wkurwiona na maxa, do tej pory jest, nie dziwię się jej. Na drugi dzień rozmawiałam z LCC, która powiedziała, że nie mam się co martwic, że na pewno znajdę rodzinę, później dzwoniła do mnie program director i zadawała różne pytania. 

Od wczoraj jestem oficjalnie w rematchu i mam już rodzinę na profilu. Jest z New Canaan, CT, dwójka dzieci 10 i 7 lat, dom super, prawie cały czas wolne, ale jednak to nie jest to co mnie satysfakcjonuje. Wiem już teraz czego chcę i to nie jest to, dowiedziałam się wiele rzeczy o sobie będąc tutaj. Nie mogę brać rodziny bo akurat jest dostępna i jest jakakolwiek. Jestem wściekła! WŚCIEKŁA na moją hostkę, za to, że przyjechałam tu dla niej z drugiego końca świata, a ona postawiła mnie w takiej sytuacji, w sytuacji, że muszę szukać nowej rodziny, przechodzić przez ten proces po raz kolejny. Jestem sfrustrowana tym, bo wiem, że nie mam dużo czasu. 

A what?

I am in rematch.

"Laters baby"

Chasing cars

Widzicie to wgniecenie? Tak, to moja robota :) Nie ma się co śmiać, byłam w szoku, że w ogóle coś takiego mi się przytrafiło. Otóż, pojechałam odebrać Y. z campu, ale że cały dzień spędziłam z Rosan w downtown, byłam w pośpiechu. Wjechałam na ten cholerny parking, który sam w sobie jest cholernie ciasny, zauważyłam wolne miejsce, więc postanowiłam zaparkować, ale wzięłam za mały rozpęd, więc bym się nie zmieściła, wycofałam i próbowałam wjechać, znowu źle, z tyłu samochody czekają żeby przejechać, ja już wkurzona, wycofałam znowu z lekkim gazem i nagle słyszę klakson i bum! Odwracam się a tam jest ten przeklęty biały samochód! Szok totalny, jakby jakiś sen. Kobieta siedząca w samochodzie wyszła i podeszła do mnie mówiąc, że potrzebuje nr ubezpieczenia. Była bardzo miła i w ogóle, ale mi się i tak chciało płakać. Zadzwoniła na policję, po 50min przyjechał pan amerykański policjant, stwierdzając, że skoro to się wydarzyło na parkingu to on nie ma nic do tego, bo to własnośc prywatna. Ha!

Anyway, czas przyspieszył, ostatni tydzień bardzo szybko mi zleciał, miałam trochę do roboty. A chłopiec nie jest łatwy, potrafi zajść za skórę, dlatego wczoraj po raz pierwszy podniosłam na niego głos, był chyba bardzo zdziwiony tym faktem, ale wytłumaczyłam mu wszystko i niestety musiałam powiedzieć to jego mamie, bo nie mogę sobie pozwolić na takie zachowanie. Wiem, że on sobie mnie próbuje na każdy sposób, ale nie dam mu się.

No właśnie, byłam w The Cheesecake Factory, ale z powodów zdrowotnych nie mogłam zamówic sobie słynnego Cheesecake, więc zamówiłam sałatkę, która była przepyszna. Wybrałam się tam przypadkiem, ale naprawdę było warto, nie wiem może tutaj obsługa w restauracjach po prostu jest inna niż w Polsce, dlatego tak miło się przebywa w takich miejscach. Rosan zamowiła dokładnie to co ja, ale, gdy pan zapytał się czy chce pieprz, ona się zgodziła i to był jej największy błąd. Jakoś zjadła częśc, ale i tak wspomniała kelnerce, że nie smakowała jej sałatka ze względu na dużą ilośc pieprzu. Wyobraźcie sobie, że kelnerka nie doliczyła jej sałatki do rachunku! Dzień był świetny, do czasy wypadku na parkingu...teraz siedzę sobie i oglądam serial wypożyczony z biblioteki - Covert Affairs, bardzo fajny. W roli głównej znan z Coyote Ugly, Piper Perabo :)  A na koniec piosenka zespołu Snow Patrol, która przypomniała o sobie ostatnio jak wracałam samochodem.

Kill your heroes

Czas sobie płynie, dosyć szybko nawet. Będę z Wami szczera, wszystko mi się tu podoba, miasto, ludzie - amerykanie są przemili, ale doszłam do wniosku, że po 1) siedzenie w domu od 9 do 15  jest do kitu po 2) nie jestem w stanie polubić chłopca, którym się opiekuje po 3) nie umiem żyć bez celu w życiu. Moim dotychczasowym celem było ukończenie szkoły i wyjechanie do Stanów. I oto jestem w Stanach i cóż nie mam planu i nie wiem co mam dalej robić ze swoim życiem. W Polsce żyłam na pełnych obrotach po czym znalazłam się tutaj i robię N.I.C. W dodatku dowiedziałam się, że nie mogę pójść na kurs aktorski bo w Community Colleges kursy są drogie dla NON-RESIDENTS czyli jeśli nie jesteś obywatelem Stanów Zjednoczonych musisz zapłacić za 1 kredyt $450. A ile kredytów au pair potrzebuje? 6. No więc zapomnijcie o wymarzonych kierunkach, no chyba że macie mnóstwo kasy albo Wasza hostfamily wyłoży kasę, w co wątpię. Na szczęście w Denver jest takie jedno miejsce, w którym można mieć fajny kurs, ale nadal muszę dopłacić ok. $500. Nieważne, zrobię to bo mam co do tego plan. Tak! Mam kolejny cel w życiu, o którym niestety na razie nie będę tu pisać. Zmieniłam swoje myślenie całkowicie, zmieniłam nastawienie do chłopca i czuję się znacznie lepiej. 

Doszłam nawet do myśli, że może powinnam poważniej zastanowić się nad rodziną u której teraz mieszkam, ale z drugiej strony nie poznałabym Roisin ani Nicole, które poznałam w NY, więc tak musiało być, bo nie wiem co bym zrobiła bez Roisin, której hostfamily jest cudowna i zawsze jestem mile widziana w ich domu. Tak więc nie poddam się, zrobię to i wykorzystam jak tylko mogę. Mówię Wam, całkowicie zmienia się myślenie jak już tu jesteście, przynajmniej tak było w moim przypadku. 

Wczoraj po raz pierwszy wyszłam wieczorem do miasta, oczywiście z Roisin i Nicole. Najpierw kolacja w super restauracji gdzie obsługa była niesamowita, a później irlandzki pub, w którym poznałam kilku Irlandczyków. 
A tu piosenka, którą usłyszałam któregoś razu w radio jadąc sobie samochodem...