A change would do you good, but not yet

Robię gruntowne porządki na moim blogu, nie wiem czy ktoś będzie tu jeszcze zaglądał bo już nie piszę z Ameryki i nie jestem au pair, ale może kogoś zainteresuje to co będę tu dodawać. Muszę jeszcze zrobić porządek z blogami które już nie funkcjonują i pododawać nowe, które czytam. Pogoda w Minehead niezaciekawa, przyszedł do nas orkan o którym nie miałam nawet pojęcia, dopiero moja mama zapytała się mnie czy u nas wieje, no to mówię jej, że no wieje i pada, a na to ona, że nas wyspach szaleje orkan i żebym nie wychodziła z domu. Ja jej na to, mamo, ale tu zawsze wieje i pada i wieje, więc nawet nie zauważyłam jakiejś specjalnej różnicy w wietrze. Tak tu już po prostu jest.

  Jak wspominałam w poprzednim poście już niedługo wybieram się do Polski na prawie 3 tygodnie. Oryginalny plan był troszkę inny, mieliśmy już nie wracać do Anglii po tym, ale wiadomo jak to z planami bywa, czasami trzeba je modyfikować. Najważniejsze, że IETLS za mną i mam swój wynik, którym mogę się pochwalić:

  Z ręką na sercu powiem, że jedynie z czego się przygotowywałam to część "reading", bo miałam książkę i mogłam sobie to przerobić. Reszta, to czyste szczęście lub jak kto woli, przypadek. Jestem bardzo zadowolona z takiego wyniku i przeliczając ten wynik na poziom biegłości językowej jestem pomiędzy B2 a C1. Teraz tylko wpis do CV i skan tego dokumentu i mogę ruszać dalej w świat. Haha. Obecnie nadal pracuję w Butlins'ie, nie jest to wymarzone miejsce i kariera, ale przynajmniej mogę co nieco odłożyć, zresztą, żyje się tu bardzo wygodnie, co mnie czasami bardzo przeraża, bo chciałabym już mieszkać w swoim domu i żyć normalnie. A nie w rozwalającym się szaleju, lub jak kto woli kartonie z grzybem, niestety narazie muszę się tym zadowolić.

  Ostatnio oglądałam dwa filmy, The Maze Runner i Teenage Mutant Ninja Turtles. Pierwszy jest naprawdę dobrze zrobiony, oparty na książce James'a Dashnera, opowiada o Thomasie, który pozbawiony pamięci, pojawia się w bardzo dziwnym miejscu, otoczonym przez wielki labiryny. Na miejscu spotyka nastoletnich chłopców, niektórzy z nich spędzili tam trzy lata. Oczywiście bohaterowie będą próbowali wydostać się z tego labiryntu, bla bla bla tyle. Nie będe więcej pisać o tym filmie, powiem tylko, że warto go obejrzeć, na filmwebie oceniłam go na 7/10, dlatego polecam. 

  No a drugim filmem, były właśnie Wojownicze żółwie. Ten film oceniłam na 8/10 i chociaż nigdy nie widziałam żadnej produkcji z żółwiami więc nie jestem fanką, film okazał się byc bardzo zabawny i pełny akcji i wspaniałych scen. Ubolewam tylko nad Megan Fox, która nie powaliła swoim warsztatem aktorskim,

Keep calm Christmas is coming

  

Wszystkie zdjęcia, które dodawałam we wcześniejszych postach usunęłam z tego google+ coś tam, oczywiście nie zdając sobie sprawy z tego, że stąd też zostaną usunięte. Teraz to już nieważne, nie mam zamiaru dodawać tych zdjęć ponownie, gdyż nie mam na to ochoty.

Wciąż przebywam w Anglii...pracuję, zwiedzam co nieco, odkładam kasę na przyszłość i tak sobie to życie leci. Powoli? Niepowiedziałabym, czas strasznie szybko leci. Kolejne święta poza Polską, emocjonalnie albo nie, zobaczymy jak w tym roku wypadną. Potem, 4 stycznia lecę do Polski na prawie trzy tygodnie, więc będę miała okazję zobaczyć znajomych. Już nie mogę się doczekać!

 Mogę śmiało zaliczyć ten rok do udanych, z tego względu, że chyba nigdy tak nie podróżowałam. Udało mi się spędzić tydzień na hiszpańskiej wyspie Teneryfa! Była to wspaniała odskocznia od codzienności, piękna pogoda i nowe, nieznane miejsce sprawiło, że były to naprawdę udane wakacje.

Wulkan El Teide

   W listopadzie z kolei, udałam się do stolycy, do Londynu! Chociaż 10 lat temu odwiedziłam to miejsce, jednak pokusa była większa, więc decyzję podjęłam bez wachania. Poza tym był to dobry moment by przystąpić do egzaminu IELTS, który już rok chodził mi po głowie. Dla niewtajemniczonych dodam, że IELTS znaczy po angielsku International English Language Testin System i jak sama nazwa wskazuje, ten egzamin ma za zadanie sprawdzić poziom angielskiego. test ma 4 części: "słuchanie", "czytanie", "pisanie" i "mówienie". Słuchanie, czytanie i pisanie razem trwa 3 godziny, moim zdanie to trochę za mało czasu, szczególnie na część pisemną. Później, tego samego dnia, odbywa się "mówienie", polega to na rozmowie z egzaminatorem 1:1 i trwa to ok. 20 minut. Wyprawa do Londynu też się udała, było super! Dużo zakupów, dużo spacerowanie i co najważniejsze, dużo zwiedzania. UWIELBIAM!

Oxford Street, Londyn

Stamford Bridge, Chelsea

Muzeum Historii Naturalnej, Londyn

Metro, Londym

Swiss Re, Londyn

Millenium Bridge, Londyn

Trafalgar Square, Londyn

Tower Bridge, Londyn

Angielska pogoda w kratkę...

  

    Tak jak każdy wie i słyszał angielska pogoda to katorga. I nie chodzi mi bynajmniej o to, że cały czas pada deszcz! To swoją drogą...chodzi o to, że tu jest luty, no nawet już marzec mamy, a śniegu nie widziały moje oczy ani razu, to po pierwsze! (nie żebym narzekała) Po drugie, wieje niemiłosiernie, bo ja na wybrzeżu mieszkam, i może być tak, że rano świeci słońce jak idę na poranną zmianę a jak już wracam to wieje i pada co najmniej jakby jakiś huragan nas nawiedził. Po trzecie mamy ten marzec a ja częściej zakładam skórę niż kurtkę zimową, potrafi być chłodniej i arktycznie, ale raz na ruski rok. Tak więc taka pogoda, tak naprawdę nieprzewidywalna na maxa, potrafi wyprowadzać z równowagi.

Co najśmieszniejsze w tym wszystkim, kiedy jest naprawdę chłodniej i zakładam czapkę, szalik i rękawiczki żeby mi nie zawiewało i uszy nie poodpadały, Anglicy zdają się odczuwać te temperatury inaczej, dla nich nie straszny deszcz czy wiatr, krótkie spodenki i t-shirt to standard. Najlepsze są Angielki, na imprezę tylko i wyłącznie bez kurtki, zażartowałam ostatnio, że one przynajmniej nie zgubią ów kurtki na imprezie w klubie.
   No i mniej więcej tak wygląda ta pogoda w Minehead, teraz np. robi się coraz cieplej i zapowiadane są temperatury do 12-14 stopni (nie żeby wcześniej było jakoś mega zimno, ale ani razu nie było tu temp. poniżej 0) więc może idzie już wiosna...:) I tak z duchem wiosennym ja postanowiłam zacząć jeździć na rolkach. Jako, że na dzień kobiet moim prezentem były właśnie rolki, już od tygodnia staram się jeździć codziennie przynajmniej  przez 45 minut. 

   Będąc au pair w Denver też jeździłam na rolkach przez tydzień może bo stał się rematch i musiałam wyjechać z Denver pozostawiając moje rolki w bagażniku samochodu Rosan. No, ale teraz kiedy planuje tu zostać jeszcze przynajmniej do końca roku, mam mnóstwo czasu by rozwijać się w kierunku rolkowym. Na dodatek ośrodek, w którym mieszkam jest idealny do jeżdżenia, bo jest ogromny i drogi w nim pokryte są asfaltem, różnej jakości, ale raczej nie narzekam. Dlatego też gorąco namawiam do tego sportu jest on bardzo przyjemny i jak się okazuje skuteczniejszy od biegania, wystarczą dwie przejażdżki w tygodniu żeby zobaczyć jakiś efekt. Dla mnie to też idealny sport, bo niestety cierpię na wiotkość stawów a przy jeździe na rolkach stawy nie są tak obciążone jak np. przy bieganiu, poza tym przy jeździe dotlenia się organizm więc poprawia się przy tym i cera i przemiana materii. Także same zalety! no chyba, że się upadnie to wtedy siniaki gwarantowane, ale kilka treningów i człowiek jest wprawiony.

whatever makes you smile, keep it

Mój blog już w niczym nie będzie przypominał bloga au pair, bo przecież już ponad rok minął od powrotu z Ameryki... Na pewno też nie będę miała tyle czasu na dodawanie tutaj notek, może od czasu do czasu sobie przypomnę o nim, bo prawda taka, że w moim obecnym życiu mało jest czasu na pisanie, a może po prostu to co się dzieje w moim życiu nie wzbudza aż takich emocji, o których warto poinformować wirtualny świat. Nie będę się chwalić sferami prywatnymi bo tego nie wypada pisać, a nawet jeśli wypada to ja nie z tych co chwalą się miłością na lewo i prawo. O.

Wracając mimo wszystko do tematu Hameryki i au pair, to niedawno trafiłam na fajne filmy wrzucone na youtube przez dwie obecne au pair, bardzo mi się podobają tylko coś ostatnio . Kanał nazywa się "Ponad to!" Udało mi się znaleźć akurat trzecią część :)

Lubię czytać i oglądać o au pair mimo tego, że już mnie to nie dotyczy, to nadal coś tam  z tyłu głowy zostaje, wspomnienia i projekcje. Fajnie, że to wszystko sobie tu zapisywałam bo czasami śmieję się z tego, albo nawet wściekam bo przypominam sobie ten zły amerykański sen.

Teraz, wciąż przebywam w Anglii, pogoda straszna: wieje i pada, cokurwadziennie, ale podoba mi się tu. Ludzie są mili i uśmiechnięci i przede wszystkim nie narzekają jak Polacy. Będąc na holidayu w PL jakiś miesiąc temu, wpadłam w jakiś dołek bo wszystko mnie tam drażniło i jak najszybciej chciałam wracać do mojego Minehead.

Na zakończenie postu chcę powiedzieć, że w końcu jestem szczęśliwa, i miejsce gdzie teraz przebywam nie jest moim miejscem na Ziemi, bo Anglia to nie to, nie ten klimat nie ci ludzie, to z ręką na sercu powiem, że do Polski na pewno nie wrócę, nie wyobrażam sobie życia tam, ciągnie mnie w świat. Wydaje mi się, że większość operek tak ma, nie potrafią usiedzieć w jednym miejscu ( w Polsce) i wyruszają dalej w świat, szukać swojego miejsca. Pozdrawiam ;)

UK

Drodzy czytelnicy :)

Jestem w Anglii! Wylądałam w Minehead niedalko Bristolu, no dobra ok. półtorej godziny od Bristolu, ale zawsze to Anglia! Jest inaczej niż w USA, więcej Polaków, szczególnie w ośrodku, w którym pracuję, jakbym nie wyjechała z kraju. Mała Polska, można powiedzieć. Więc jestem tu już jakieś 3 tygodnie i jest fajnie, jest ciężka praca, pot i bolące stopy, ale muszę powiedzieć, że bardzo mi się podoba, robię swoje i jest ok. Na razie zostaję do końca września, ale może wrócę tutaj później. 

Marzy mi się wycieczka do Australii, ale to będzie musiało sobie poczekać gdyż moja kochana kuzynka bierze ślub w przyszłym roku w czerwcu i trzeba będzie co nieco wydać, ubrać się...uczesać itd. Australia weszła mi do głowy ze względu na moją rodzinę, która mieszka w Melbourne na południu "down under" i tak sobie wymyśliłam żeby tam sobie kiedyś jechać, nie na stałe bo to cholernie dalekooo.

Fake it until you make it

  

   Witam Was wszystkich, o ile ktoś jeszcze będzie miał ochotę tu zaglądnąć. Trochę zapomniałam o moim kochanym blogu, na pewno nigdy nie zapomnę o USA, co to to nie, nawet ostatnio myślałam o tym, by kiedyś pojechać sobie do Nowego Jorku, na wycieczkę, ale oczywiście na razie funduszy brak. Dzisiaj idę ostatni dzień do mojej pracy, którą zaczęłam 1 marca, miałam wiele nieprzyjemnych momentów w Ryłko i dlatego postanowiłam znaleźć inną pracę, ale nie znalazłam pracy. Znalazłam szkolenie, które zaprowadzi mnie znów poza granice Polski. Dajecie wiarę? Jeszcze w lutym nie chciałam nawet rozważać pracy w Berlinie, a teraz wyląduje w UK. Najpierw przejdę szkolenie w Szczecinie i prawdopodobnie w lipcu wylecę na staż do Anglii. Nie wiem czy dobrze robię, ale nie mam zamiaru bezczynnie egzystować. Praca w handlu jest mega ciężka i niesprawiedliwa, dlatego jeśli jeszcze raz wyląduje w sklepie, gdzie trzeba rzucać się na klientów to sobie chyba strzelę w łeb. Nie powiem, bo 3 lata pracy w Big Starze doprowadziło do tego, że teraz jestem taka jaka jestem, i pewnie nie nadawałabym się na projekt "Anglia" gdybym tam nie pracowała. Ludzie, których spotkałam na swojej drodze i wydarzenia, złe czy dobre, kształtują naszą osobowość. Wyjazd do USA był na pewno najlepszą decyzją w moim życiu, mimo tych naprawdę ciężkich chwil i nieprzespanych nocy, ale tak jak wspomniałam wcześniej, wszystko nas kształtuje, stajemy się bardziej odważni i pewni siebie. Ja np. na rozmowie z doradcą zawodowym dowiedziałam się, że mam super osobowość, kiedy nigdy o sobie tak nie myślałam. Wiem, że czasami przesadzam ze swoim zachowaniem i wiem, że nie jestem do końca normalna, ale kto jest? Bycie normalnym jest nudne! Miejcie dystans do siebie, amen.

Back to the past 1

  Postanowiłam jeszcze raz przejść przez mój pobyt w Stanach. Na pewno początki wspominam z uśmiechem na twarzy. Zacznę od szkolenia na Long Island. BYŁ UPAŁ. Dobrze, że byłam zmęczona po podróży, bo inaczej nie zasnęłabym. Pokój dzieliłam z Nicole i Raquel, obydwie wciąż są w USA. 

Zajęcia były ok, z perspektywy czasu, jednak patrzy się na to inaczej. Zajęcia polegają na przekazaniu wiadomości na temat dzieci, komunikacji, nie trzęsienia dzieci lol, itd itp. Przekazanie tych informacji jest przekazywane w tak szybkim tempie, że wydaje się, że prowadzące mają to nam włożyć do głów, żeby później nikt nie osądził agencji o to, że ich operki nie są przygotowane. ;)Poznałam wspaniałe dziewczyny będąc w szkole, i to jest chyba jedna z największych zalet pobytu na szkoleniu. No i wycieczka do Nowego Jorku, pierwsze zobaczenie Manhattanu jest chyba dla wszystkich wielkim przeżyciem.