Fake it until you make it

  

   Witam Was wszystkich, o ile ktoś jeszcze będzie miał ochotę tu zaglądnąć. Trochę zapomniałam o moim kochanym blogu, na pewno nigdy nie zapomnę o USA, co to to nie, nawet ostatnio myślałam o tym, by kiedyś pojechać sobie do Nowego Jorku, na wycieczkę, ale oczywiście na razie funduszy brak. Dzisiaj idę ostatni dzień do mojej pracy, którą zaczęłam 1 marca, miałam wiele nieprzyjemnych momentów w Ryłko i dlatego postanowiłam znaleźć inną pracę, ale nie znalazłam pracy. Znalazłam szkolenie, które zaprowadzi mnie znów poza granice Polski. Dajecie wiarę? Jeszcze w lutym nie chciałam nawet rozważać pracy w Berlinie, a teraz wyląduje w UK. Najpierw przejdę szkolenie w Szczecinie i prawdopodobnie w lipcu wylecę na staż do Anglii. Nie wiem czy dobrze robię, ale nie mam zamiaru bezczynnie egzystować. Praca w handlu jest mega ciężka i niesprawiedliwa, dlatego jeśli jeszcze raz wyląduje w sklepie, gdzie trzeba rzucać się na klientów to sobie chyba strzelę w łeb. Nie powiem, bo 3 lata pracy w Big Starze doprowadziło do tego, że teraz jestem taka jaka jestem, i pewnie nie nadawałabym się na projekt "Anglia" gdybym tam nie pracowała. Ludzie, których spotkałam na swojej drodze i wydarzenia, złe czy dobre, kształtują naszą osobowość. Wyjazd do USA był na pewno najlepszą decyzją w moim życiu, mimo tych naprawdę ciężkich chwil i nieprzespanych nocy, ale tak jak wspomniałam wcześniej, wszystko nas kształtuje, stajemy się bardziej odważni i pewni siebie. Ja np. na rozmowie z doradcą zawodowym dowiedziałam się, że mam super osobowość, kiedy nigdy o sobie tak nie myślałam. Wiem, że czasami przesadzam ze swoim zachowaniem i wiem, że nie jestem do końca normalna, ale kto jest? Bycie normalnym jest nudne! Miejcie dystans do siebie, amen.

Back to the past 1

  Postanowiłam jeszcze raz przejść przez mój pobyt w Stanach. Na pewno początki wspominam z uśmiechem na twarzy. Zacznę od szkolenia na Long Island. BYŁ UPAŁ. Dobrze, że byłam zmęczona po podróży, bo inaczej nie zasnęłabym. Pokój dzieliłam z Nicole i Raquel, obydwie wciąż są w USA. 

Zajęcia były ok, z perspektywy czasu, jednak patrzy się na to inaczej. Zajęcia polegają na przekazaniu wiadomości na temat dzieci, komunikacji, nie trzęsienia dzieci lol, itd itp. Przekazanie tych informacji jest przekazywane w tak szybkim tempie, że wydaje się, że prowadzące mają to nam włożyć do głów, żeby później nikt nie osądził agencji o to, że ich operki nie są przygotowane. ;)Poznałam wspaniałe dziewczyny będąc w szkole, i to jest chyba jedna z największych zalet pobytu na szkoleniu. No i wycieczka do Nowego Jorku, pierwsze zobaczenie Manhattanu jest chyba dla wszystkich wielkim przeżyciem.

"There are no regrets in life, just lessons"

  Stało się! Nie sądziłam, że tak będę szczęśliwa z powrotu do domu, cieszyłam się bardziej niż na wyjazd do Stanów...Jak to się  wszystko zmienia, całe myślenie, marzenie o Ameryce! Rok temu o tej porze dopiero szukałam rodziny i byłam strasznie podekscytowana, teraz najchętniej przeniosłabym się w czasie i puknęła się w "łeb". Chociaż cieszę się, że mogłam zwiedzić trochę świata, zobaczyć Nowy Jork i wyleczyć się z amerykańskiego snu, inaczej pewnie całe życie myślałabym co by było gdyby. Teraz wiem, że nawet gdyby mi płacili to nie chciałabym tam mieszkać, wyrażałam swoje zdanie na temat amerykanów kilka razy, więc nie ma sensu się powtarzać  Natomiast najśmieszniejsze jest to, że czytając forum czy blogi dziewczyn, które dopiero przygotowują się do wyjazdu, mam ochotę wyperswadować wszystkim pomysł z o wyjeździe, ale z drugiej strony wiem, że gdyby ktoś mi powiedział wcześniej "dziewczyno nie jedź" to bym go tylko wyśmiała. Rematch? Ja?! Nie no nigdy w życiu! Sprzątanie zamiast opieka nad dziećmi  jakiekolwiek problemy miałyby przytrafić się MI?! Nigdy! Pamiętam, że właśnie tak myślałam czytając Internet i problemy operek.
  Jestem już po spotkaniach z moją rodzinką i każdy był ciekawy czemu tak naprawdę wróciłam, gdy opowiadałam o tym koszmarze minionych czterech miesiącach, nie mogli w to wszystko uwierzyć, co więcej nie mogli pojąc w to w jaki sposób te dzieci są wychowywane, a raczej nie-wychowywane. Jedzenie rękoma, nie spuszczanie wody w toalecie czy brak tak prostej umiejętności jak sprzątanie to tylko kilka przykładów, które wstrząsnęły moją rodziną.
  Powoli przestawiam się ze wszystkim, jednak 6 miesięcy w Stanach dało się we znaki całemu organizmowi przytyłam (ok. 5kg), twarz pokryła się wypryskami - głównie przez jedzenie, więc na czym jesteśmy? Jedzenie amerykańskie powoduje nie tylko tycie, ale również sprawia że twoja gospodarka hormonalna wariuje w efekcie powodując masakrę na twarzy. Psychika też trochę ucierpiała, ale mam nadzieję co mnie nie zabiło to mnie wzmocni. Wróciłam i cieszę się, że jestem wśród ludzi na których mi zależy i którym zależy na mnie, o.

Tag z podsumowaniem 2012

Zgapiam tag z bloga http://agabolen.blogspot.com ;)

1. Dominujące uczucie na 2013 rok? 

...

 2. Co zrobiłaś po raz pierwszy w 2012 roku? 

Leciałam samolotem.

3. Co zrobiłaś ponownie w 2012 roku po długiej przerwie? 

Jeździłam na rolkach w Washington Park w Denver.

4. Czego nie zrobiłaś w 2012 roku ?

Nie wróciłam do Polski kiedy było trzeba.

5. Słowo roku?

Bizzare.

6. Przytyłaś czy schudłaś?

Schudłam sporo, w drugiej połowie roku przytyłam :(

7. Miasto roku

Nowy Jork!

8. Odwiedzone miejsca

Berlin, Denver, Nowy Jork, Golden, Waszyngton, Filadelfia, Annapolis, Baltimore

  

9. Ekscesy alkoholowe?

Było grzecznie

10. Włosy dłuższe czy krótsze?

Krótsze

11. Wydatki większe czy mniejsze

Oj spore!

12. Wizyty w szpitalu

Nie

13. Miłość?

Niestety nie.

14. Osoba, do której dzwoniłaś najczęściej?

Mama.

15. Z kim spędziłaś najpiękniejsze chwile?

Roisin, irlandka, operka w Denver

16. Z kim spędziłaś najwięcej czasu?

Nie wiem

17. Piosenka roku:

18. Książka roku:

Za dużo to ja nie czytałam, ale niech będzie, że "Fifty shades of Grey".

19. Serial roku:

Jako, że na obczyźnie zachciało mi się czegoś polskiego więc "Czas honoru"

20. Stwierdzenie roku

Dream Big

21. Trzy rzeczy, z których równie dobrze mogłabyś zrezygnować:

Magazyny amerykańskie, średnia kawa w starbucksie - można przecież pic małą...

22. Najpiękniejsze wydarzenie...

Kiedy byłam w Nowym Jorku i czułam się zrelaksowana jak nigdy i nawet przeszło mi przez myśl żeby przedłużyc wyjazd o 6 miesięcy, ale tylko tam.

'I want to be like water, I want to slip through fingers but hold up a ship'

So I spoke the truth even if my voice was shaking!

  Nowy Rok i nowe wspaniałe wieści! Wracam! Nareszcie mogę to wykrzyczeć całemu światu. Nie będzie mną nikt pomiatał i traktował w taki sposób i chociaż bałam się i stresowałam całe dwa miesiące to w końcu czuje lekkość na wątrobie. Powiedziałam hostce wczoraj rano o mojej decyzji, zaczęłam płakać i chociaż mówiła: 'Nie chciałabym żebyś żałowała decyzji bo tu masz i bezpieczny dom, dobre pieniądze, możliwość podróżowania"...a ja na to "I'm sorry I made my decision" Jestem z siebie taka dumna, jestem chyba najszczęśliwszą osobą na świecie. Dwa miesiące temu powiedziałam sobie, 4 stycznia to będzie dzień prawdy. Myślałam, że nie doczekam tej daty, albo nawet jak doczekam to nie sądziłam, że dam radę jej powiedziec cokolwiek. Dlaczego tak ciężko mówic o takich rzeczach? Przeciecz to chodzi o nas, o nasze życie!

  Miałam exit interview tego samego dnia. Takie trochę awkward, bo siedziałam przy tym stole, kiedy hosta mówiła, o tym, że chyba nie wezmą kolejnej au pair, bo to zbyt emocjonalne dla dzieci, i że kolejny trening dla au pair żeby jej wszystko pokazać, prawo jazdy, college...Wiecie co sobie pomyślałam? Ty suko, faktycznie dla Ciebie jestem tylko pracownikiem, a nie żadną rodziną! Skoro ona myśli w ten sposób to jeszcze bardziej uświadczyło mnie, że moja decyzja jest dobra. Może jestem niezdecydowaną kobietą, ale akurat w tej kwestii jestem pewna na 100%, że robię dobrze. Oczywiście, całej prawdy jej nie powiedziałam. Nie mówiłam nic o jej matce, która zatruwała mi życie, nie powiedziałam, bo wiem, że zaczęłaby ją bronic i mówic, że mam się od niej uczyc bla bla bla.

  Tak w ogóle to rok temu, bez jednego dnia, opublikowałam pierwszą notkę, dzięki wszystkim za czytanie bloga, komentarze i wsparcie! 

P.S. Życie au pair jest ciężkie, zdarzają się wyjątki, ale to są wyjątki a my jesteśmy regułą. ;)

"Speak the truth, even if your voice shakes"

  Jest 30 grudnia i siedze sobie w starbucksie, przedwczoraj wrócilam z Kanady i mam jeszcze wolne do poniedziałku  Najśmieszniejsze jest to, ze będąc w Kanadzie tak się zrelaksowałam, ze nawet mnie brzuch nie bolał, ale kiedy przekroczyłam granice z USA to momentalnie poczułam ukłucie w żołądku i ta myśl - wracamy. Co tu dużo mówić wraz z Patrycja pojechałyśmy tam żeby nie spędzać świat z rodzinami. Ja bym ich nawet zbytnio nie miała bo musiałabym pracować. Tydzień temu dostałam od nich prezent świąteczny, a za tydzien poinformuje ich o mojej decyzji.

  Zycie operki polega na życiu od weekendu do weekendu, polega na jechaniu 25 minut tylko żeby spotkać się z koleżanką, polega na kawie ze starbucksa bo milo i internet jest wiec nie trzeba siedzieć w domu, polega na byciu cierpliwym gdy dzieciaki, rodzina itd. dają jej popalić, polega na wspieraniu innych operek, które sa w podobnej sytuacji jak ona, bo nikt tak nie zrozumie operki jak inna operka, polega na skypowaniu z rodzina lub przyjaciółmi  polega na albo oszczędzaniu kasy i w takim wypadku na nie posiadaniu życia towarzyskiego albo na nie oszczędzaniu i w związku z tym na nie podróżowaniu... można by tak wymieniać bez końca.
  Prawie pół roku w Stanach...minęło dosyć szybko i niedługo się skończy. Skończę swój "amerykański sen"  z hukiem coś mi się tak wydaję, ale mam to gdzieś szczerze mówiąc, muszę się stąd wydostać  Co ciekawe nigdy w życiu nie spodziewałabym się przed wyjazdem, że tak wszystko się potoczy. Wyśmiałabym osobę, która powiedziałaby mi, że pójdę w rematch. A jednak stało się, trafiłam do rodziny, w której dzieci mają życie jak roboty, a praca au pair polega na sprzątaniu, praniu itd. Powtórzę to jeszcze raz, do Stanów jechałam z innym zamiarem, z innym nastawieniem - jedno dziecko, samotna matka, Denver. Tak miało być  a nie rodzinka z trójką dzieci, z babcią z piekła rodem, na zadupiu...
A oto zdjęcie z wycieczki!

  

"You can never make the same mistake twice"

  

  Wiem, jestem typem narzekającym. Każdy przecież jest inny! Duszę się tutaj!! Dni tak wolno lecą, szczególnie jak sobie coś człowiek zaplanuje, ehh. Nie chciałabym nikogo zniechęcać do wyjazdu jako au pair, ale naprawdę trzeba się POWAŻNIE nad tym zastanowić  Nie jest łatwo mieszkać w obcej rodzinie, która tylko udaje, że traktuje cię jako członka rodziny. Ciężko zajmować się dziećmi  które mają cię w dupie i są dla ciebie niemiłe. Niestety one nie zdają sobie sprawy z tego ile poświęciłaś żeby tu przyjechać  nie zdają sobie sprawy, że jesteś tu bez przyjaciół i rodziny. Nie wiem jak większość z Was trafiła, ale z jeśli chodzi o moją rodzinę to ja jestem głównie od porannego i wieczornego sprzątania kuchni, bo hostka mi raz powiedziała tak: "Nie wiem czy będę brała jeszcze au pair po tobie, bo tak naprawdę potrzebuje au pair w poniedziałki i wtorki rano, ale przecież w ostateczności mogłabym ogarnąć tą kuchnię po tym jak wracam do domu" - wniosek chyba logiczny. Jak chcecie zobaczyć Stany to uzbierajcie na wycieczkę na to samo wyjdzie, serio.

   Tak naprawdę moje życie ogranicza się obecnie do wolnej soboty, bo w zasadzie każdą niedzielę pracuję. W tygodniu mam wolne od 9 do 14.30 i co ja mam wtedy robić ?? Nic nadzwyczajnego prawda? Nawet jeśli gdzieś wyjdę to mam tą świadomość  że muszę tego dnia jeszcze pracować ..co to za życie? Chora egzystencja od do. Życie au pair jest nudne i żałosne, czasami poniżające nawet. Nie ma się co oszukiwać  rodziny nas wykorzystują, jesteśmy tanią siłą roboczą a te marne 200 dolarów jest niczym. Będą jeszcze w Denver jeden pan zapytał "To ile masz na tydzień? 500 dolarów?" ...  Żal, żal, żal. A opinie o samych operkach w Stanach też nie są najlepsze, że przyjeżdżają po jedno, ale ziarenko prawdy w każdej plotce jest. Ktoś musiała wyrobić taką opinię.

  Na samą myśl o powiedzeniu hostce o mojej decyzji, mam ból żołądka, i tak go mam od jakiegoś czasu, ale teraz jest on jakby silniejszy. Wiem, że muszę, muszę to zrobić, bo inaczej co? miałabym zostać, o nie! Za 3 tygodnie jej powiem, za 3 tygodnie jej powiem, za 3 tygodnie jej powiem. Już kurna chcę mieć to za sobą, czemu to musi być takie trudne?