ITS TIME TO TAKE A RISK, SWEETHEART

środa, 24 października 2012

Music TAG

(Backstreet Boys)

15. Co ci zagrają na pogrzebie?
Come what may

(Moulin Rouge)

16. Czym się interesujesz?
...Baby one more time
(Britney Spears)

17. Czego się najbardziej boisz?
In our lifetime
(Texas)

18. Twój największy sekret?
Money Honey

(Lady Gaga)

19. Czego chcesz w tym momencie?
Beat it

(Fall Out Boy)

20. Co będzie po tym jak to wstawisz?

You make me sick

(Pink)

21. Co pomyślisz, kiedy urodzi się Twoje pierwsze dziecko?
Relax my beloved

(Alex Clare)

22. Co najbardziej pragniesz dostać od Mikołaja w tym roku?
Summer nights

(Glee)

23. Co będzie w nagłówku jutrzejszej gazety?
Chariot

(Gavin Degraw)

24. Co Twój sąsiad mógłby sprzedać Ci na eBay'u?
This isn't everything you are

(Snow Patrol)

25. Co twój najlepszy przyjaciel powie na Twoim pogrzebie?
Perfect Lover

(Britney Spears)

26. Wygrałeś milion dolarów na loterii. Co za nie kupisz?
Dynamite

(Taio Cruz)

27. Jeśli mógłbyś podróżować w czasie, gdzie byś wylądował?
Next to me

(Emeli Sande)

28. Pierwsza myśl, gdy wdeptujesz w psią kupę...
Breathe on me

(Britney Spears)

lol

29. Gdzie spędzisz kolejne wakacje?
Babel

(Mumford & Sons)

30. Dlaczego woda jest mokra?
Underappreciated

(Christina Aguilera)

31. Jaka jest Twoja pierwsza myśl, gdy jesteś po seksie?
Clothes Off

(Gym Class Heroes feat. Patrick Stump)

32. Jakie jest najdziwniejsze miejsce do picia piwa?
Coming home

(Diddy Dirty Money feat. Skylar Grey)

33. Co jest sekretem dominacji na świecie?
Hello alone
(Charlie Winston)

34. Jak nazwiesz swoje zwierzę?
Lovesong

(Adele)

35. Jak byś się czuł, umawiając się z kosmitą?
Ever fallen in love

(Pete Yorn)

36. Włosy Ci się palą. Co krzyczysz?
Cinderella

(Britney Spears)

37. Czy kiedykolwiek czułeś się nienormalny?
Freak Like Me

(Sugababes)

38. Zobaczyłeś swoją matkę w Playboyu. Jak reagujesz?
Lose my breath

(Destiny's Child)

39. Za czym teraz najbardziej tęsknisz?
Lover of the Light

(Mumford & Sons)

40. Dlaczego rybka przekroczyła ulicę?
Traded my cigarettes

(Plan B)

41. Co się dzieje w Twojej bieliźnie?
Like a star

(Corinne Bailey Rae)

42. Jeśli byłbyś Bogiem, jaki byłby zakres Twoich możliwości?
Bold as love

(John Mayer)

43. Co byś zrobił z bombą nuklearną?
Who knew

(Pink)

44. Zamówiłeś pizzę. Co w niej jest?
Heart on my sleeve

(Olly Murs)

45. Co byś zrobił z pijanym marynarzem?
Panic Switch

(Silversun Pickups)

46. Jaka jest Twoja filozofia życiowa?
Nigdy więcej nie tańcz ze mną

(Ania Dąbrowska)

47. Co byś zrobił z gumową kaczuszką?
So yesterday

(Hilary Duff)

48. Kto próbuje Cię zabić?
People help the people

(Birdy)

Za dużo mam Britney Spears w swoim odtwarzaczu hhaha ;)

Uśmiałam się, polecam zabawę!

poniedziałek, 22 października 2012

"The less you give a damn the happier you will be."

Wiem, że czasami sama sobie zaprzeczam, wiem, że jestem hipokrytką itp.itd. Po wspaniałym dniu w Filadelfii, babcia dała niezły popis swoich możliwości. Generalnie z Philly wróciłam w niedziele rano i dowiedziałam się, że o 15.30 mam jechać z dziećmi na łyżwy, myślę luz, 3 godziny łyżew, kolacja i spać Hostka szła do pracy od 15 więc to się rzadko zdarza bo zazwyczaj pracuje w nocy. Pojechaliśmy, było extra, moje nogi mnie bardzo bolały ze względu na całodzienne, sobotnie chodzenie po Filadelfii, ale na łyżwach bawiłam się świetnie mimo tego. Jakoś już dojeżdżaliśmy do domu kiedy mój telefon zaczął dzwonić oczywiście nie odbieram jak jadę z dzieciakami bo jeszcze powiedzą komuś o tym i będę miała przechlapane. Dzwoniła babcia...myślę sobie AHA! za długo nas nie ma. C.huj. Dojechałam do domu i wiedziałam, że dzieciaki mają jeszcze śpiewać czytać i robic hiszpański. Więc oczywiście zaczęły się problemy bo im się nie chciało bla bla bla, na szczęście ojciec siedział na kanapie i krzyknął na nich i zadziałało. Gdy śpiewałam z dziewczynką wpadła babcia i pyta się "CO TAK DŁUGO ZAJĄŁ CI POWRÓT DO DOMU?" dla mnie to było śmieszne, przecież zdjęcie łyżew i zmiana obuwia trochę trwa, w dodatku trzeba było stac w długiej kolejce po buty i potem jeszcze dojechać do domu. Byłam w domu o 18.03, afera jak nie wiem, dzieci robią problem, nie wiedziałam co z kolacją bo od początku jak jestem zawsze wiedziałam, że jeśli mam przygotować jedzenie, ktoś mówił mi o tym wcześniej. Oczywiście jak weszłam do kuchni babci nie było więc miałam mętlik w głowie co do chuja pana mam zrobić Zazwyczaj nakrywam stół, więc po prostu wyciągnęłam talerze i położyłam na stole, przyszła babcia i pretensja kolejna, że oni mają być o 7.30 w łóżkach i że ja nie muszę z nimi siedzieć i śpiewać, bo trzeba przecież wiedzieć co podać im do jedzenia. WTF? ZAWSZE jedliśmy kolacja wspólnie całą rodziną więc nie wpadłam na to, że akurat babcia będzie miała gorszy dzień i postanowi być dla mnie niemiła, czasami wydaje mi się, że wyżywa się na mnie, za to, że jestem młoda, ładna i nie jestem najlepszą au pair, wg niej. Ja daję z siebie 100% więc dla mnie jestem dobrą au pair, biorąc pod uwagę to, że nigdy wcześniej nie zajmowałam się trójką dzieci naraz.Wracając do rzeczy, babcia położyła jedzenie na talerze dzieci i swój i wyszła, ja nie miałam ochoty jeść kolacje, muszę się wziąć za siebie i nie jeść tak późno, bo na bank przytyłam. Babcia zostawiła mnie samą z dzieciakami, co nigdy się nie zdarzało, mogła by chociaż powiedzieć że jest na mnie zła, cokolwiek, żebym wiedziała o co tej suce chodzi, a tu nic. Oczywiście mój koszmar się nie skończył, chociaż już miałam ochotę płakać, jedna dziewczynka zaczęła odstawiać przedstawienie i mnie przedrzeźniać, więc miałam dość ustawiłam timer żeby zabrali się za jedzenie, ale oczywiście został on ukryty, haha bardzo śmieszne. W końcu zabrałam tej jednej talerz, bo jak nie je tzn. że nie jest głodna, tak? Jakoś później poszło, ale co przeżyłam to moje.
Dzisiaj rano odbyłam zaległą rozmowę z hostką, dowiedziałam się, że byłam w domu o 18.15, generalnie hostka wiedziała o wszystkim. Powiedziała mi, że jej matka ma problemy z komunikacją i żebym po prostu zapytała czy w czymś jej pomóc i że ogólnie wykonuje dobrą robotę. Sama stwierdziła, że ona w moim wieku nie zdecydowała się na bycie opiekunką, bo nie miałaby tyle cierpliwości i nie umiałyby zajmować się cudzymi dziećmi.
Dobrze, że moja sobota była niezapomnianym przeżyciem, chodziłyśmy z Patrycją po Philly cały dzień, obolałe i głodne, a na koniec dnia....nie tego nie zdradzę na razie. Powiem tylko że nigdy w życiu nie spodziewałabym się, że wyjazd do Filadelfii tak się zakończy.

czwartek, 18 października 2012

"And we're still standing!!lol"

100 dni minęło wczoraj, wierzyć się nie chcę a jednak! Jestem dumna z tego, że udało mi się dotrwać chociaż początki były trudne i pamiętam te momenty kiedy zadawałam sobie pytanie CO JA TU DO CHOLERY ROBIĘ?! i wtedy pojawiało się uczucie gorąca...kto mógł wtedy w lipcu wiedzieć że nie jest mi dane bycie w Colorado, kto by pomyślał, że 50 dni po przyjeździe do Denver, hostka zmieni zdanie co do posiadania au pair. Rematch był ciosem poniżej pasa, pożegnanie z Roisin było jednym z najcięższych momentów w moim życiu. Nowa rodzina, nowe obowiązki, "babcia" i stres, prze który 45 dni czekałam na okres. Życie au pair nie jest łatwe, zanim się znalazłam w Stanach, myślałam, że będę miała życie z bajki, niczym z amerykańskiego filmu, sad but true, poza tym, że wszystko jest tu dużo większe, mówi się po angielsku, życie w Stanach za bardzo nie różni się od tego w Polsce. No! chyba, że mieszkasz w Nowym Jorku. ;) Speaking of which, I love New York. Jest to jedyne miasto, które mogłoby mnie zatrzymać w Stanach, ale chciałabym tam po prostu pracować i żyć, nie jako au pair.

Generalnie nie chcę nikogo zniechęcać do bycia au pair, bo to naprawdę świetna sprawa. Nigdy w życiu nie przyjechałabym tutaj bo nie miałabym na to kasy, zobaczyłam wiele i mam nadzieję zobaczyć o wiele więcej. Mój angielski był dobry, ale z każdym tygodniem jest coraz lepiej no i wreszcie, poznałam przyjaciółki na całe życie, i to jest najważniejsze dla mnie. Na jaką rodzinę się trafi to loteria niestety i nikt nie przewidzi tego co się może wydarzyć.

Nie wiem czy kiedykolwiek wspominałam, ale jara mnie taniec. Ostatnio oglądam filmiki Fair Play Crew na youtube i oto co mnie nakręca ostatnio...

niedziela, 7 października 2012

"I like the way you work it (no diggity)"

Czy tylko mi tak szybko czas leci w Stanach?! 90 dni jestem już tu, a minęło jak z bicza strzelił! Powinnam już mieć amerykańskie prawo jazdy bo wg zasad to można na polskim jeździć 90 dni od przyjazdu, ale żeby zrobić prawko tu, dla mnie to nie jest takie proste, potrzebuje 2 dowody na to, że mieszkam pod adresem, pod którym mieszkam, sam written test będzie pikusiem, pieprzona biurokracja.

Znalazłam sobie siłownię w "okolicy" która oddalona jest około 15 minut autem, wszędzie tak trzeba jeździć więc luz. Moja rodzina jest nadal spoko i wszystko, babcia dalej wrzodem na dupie. Ostatnio jak wracałam z dzieciakami z tenisa to wszyscy rozmawiali o szkole, że Aiden np. nie ma żadnych kolegów, ale to dlatego, że jest najmądrzejszy w klasie, a dziewczynka Lia ma tylko kolegów, żadnych koleżanek. A wszyscy w szkole są grubi i mają takie a takie brzuchy. Wiem, że to tylko dzieci, ale jeśli tak dalej pójdzie to w przyszłości nie będą mieli żadnych znajomych, ja osobiście lubię ich wszystkich, ale bardzo ubolewam nad tym w jaki sposób myślą. I to, że tyle mają do roboty, codziennie tenis, tylko nie w środy, ale za to wtedy muszą robic extra homework czyli matmę. Jak Lia dowiedziała się, że jej mama ma kolejną zmianę w pracy, powiedziała mi coś takiego "Mr Bill chyba częściej nas widuje od naszych rodziców" (Mr Bill to instruktor tenisa) Zamarłam wtedy, bo taka jest prawda, a dziewczynka ma niecałe 8 lat i widzi co się dzieje, dzieciaki są tak zajęte, a rodzice na pewno ich kochają, ale dzieci tego nie widzą, szczególnie Lia, bo to ona najczęściej się do mnie przytula.

Wczoraj pojechałam do Baltimore po raz pierwszy od kiedy jestem w Maryland, najbardziej przerażało mnie, że moja nawigacja poprowadzi mnie przez tunel pod wodą, za który trzeba zapłacić tak się zdenerwowałam, że aż jajniki mnie rozbolały :D ale na szczęście zjechałam z autostrady dużo wcześniej i wjechałam do miasta, byłam zaskoczona, zupełnie inaczej sobie wyobrażałam Baltimore, były to przedmieścia, bardzo zapuszczone przedmieścia. W Baltimore spotkałam się z Lindą, kolejną Niemką na mojej drodze, oprowadziła mnie po porcie Baltimore, jest naprawdę cudowny, poszłyśmy do Barnesa i Nobla, do WTC na 27 piętro, do centrum handlowego, w którym był sklep z ozdobami świątecznymi otwarty przez cały rok, ozdoby każdego dosłownie każdego rodzaju. Później poszłyśmy na kolacja do mojego ulubionego miejsca The Cheesecake Factory!, a później do kina na film "Pitch Perfect" BARDZO POLECAM!!!

Dodam jeszcze, że Baltimore to jedno z najniebezpieczniejszych miast w USA, na niektórych ulicach są zainstalowane kamery z niebieskim światłem i to oznacza, że lepiej nie chodzić tą ulicą w nocy. Ciekawe rozwiązanie, ja nawet w dzień miałam ciarki...

Aha no i James Arthur proszę państwa! Moja największa obecnie słabość ;)

piątek, 28 września 2012

Cause in the end all you have is memories

Jest coraz lepiej, nauczyłam się już chyba wszystkiego co związane z moimi obowiązkami. Poznałam dwie au pairki, jedna z Niemiec i jedna z Japonii. Nie wiem, ale jakoś jest mi z tym dobrze, nie potrzebuje więcej znajomych, może też dlatego, że obecna rodzina jest tak wspaniała i ciepła, że pustka, którą czułam będąc w Denver praktycznie nie istnieje. Czas mi zleciał jak szalony, poprzedni weekend spędziłam w domu, bo rodzina zorganizowała camping i zaprosiła bardzo dużo znajomych, którzy byli przesympatyczni. Natomiast ostatni weekend spędziłam w ... NOWYM JORKU! Zakochałam się w nim, nie potrafię opisac tego uczucia, ale w pewnym momencie poczułam to coś do tego miasta w stylu "I could actually live here".

To był naprawdę świetny weekend bo spotkałam się z moimi dwiema koleżankami ze szkoły na Long Island, nie wiem czy wspominałam, ale stworzyłyśmy naprawdę niezłą grupę au pairs i teraz mamy swoją grupę na Fb, by utrzymywać ze sobą kontakt, moim zdaniem to świetna grupa wsparcia, jest nas dziewięć w sumie teraz już osiem, bo jedna wróciła do Szwecji, ale wciąż mamy z nią kontakt. Ciężko jest uwierzyc, że w ciągu 5 dni tak się zżyłyśmy. :)

Zaczęłam pisac tego posta w poniedziałek i odstawiłam na półkę i co? mamy już czwartek!! Czas leci jak szalony! Dzieciaki chyba mnie lubią, wczoraj dostałam maskotki od bliźniaczek, a właściwie maskotkę i skarpetko - myszkę xD Nie wiem czy tak powinno byc, ale Nola jest moją ulubioną bliźniaczką ;) Drugą, Lia'e też lubię, ale coś jest w tej pierwszej, że jakoś ją wolę bardziej. Czy ma to jakiś sens? Nie wiem, ale wiem, że ma sens występ James'a Arthura w brytyjskim X Factor...

środa, 12 września 2012

"You get what you give"

Jutro minie tydzień odkąd jestem w nowej rodzinie, co tu dużo mówić z każdym dniem czuję się coraz lepiej. Jest tu na pewno więcej pracy, ale nie czuję jakby to była praca, robię wszystko z przyjemnością czego nie mogę powiedzieć o Denver. Dzieciaki są świetne, pomagają mi i tłumaczą wszystko, szczególnie chłopiec. Zależy oczywiście od wychowania, ale porównując wiek dzieci, im starsze tym lepsze tak mi się wydaję, ja mam dziewięciolatka i dwie ośmiolatki więc uważam, że ten wiek jest bardzo dobry. Pierwszy dzień był trudny, był to poniedziałek i praktycznie nic nie wiedziałam, jak co wygląda, jestem typem osoby, że najlepiej jakbym od razu wiedziała co i jak zrobić, jestem perfekcjonistką i drażni mnie, gdy nie wiem co trzeba zrobić, jaki jest następny krok, ale już dzisiaj było o niebo lepiej. Tak zwanym "pain in the ass" była na początku babcia, która nie ma skrupułów wyrażenia swojej opinii na jakiś temat np. na temat mojego prowadzenia samochodu, ale wczoraj coś jakby się zmieniło i zaczynam się do niej przekonywać, jest bardzo wymagająca i nie chce żebym traciła czas podczas mojej pracy. Porównując rodzinę z Colorado a rodzinę z Maryland, wait! Nie można ich nawet porównac, bo rodzina u której jestem jest wspaniała, hostmum jest niesamowicie miła a hostdad jest równie miły i do tego śmieszny i cały czas chodzi bez koszulki ;) I ma na imię tak jak mój przyszły syn, Brendan :) Dom jest wielki, jest basen i ogromny teren dookoła łącznie z lasem. Mój pokój jest w piwnicy, co mi nie przeszkadza bo mam w pokoju pewne urządzenie, które pochłania nieprzyjemny zapach z piwnic.

Wszędzie trzeba jeździć samochodem bo wszędzie jest daleko, a mój plan tygodniowy wygląda następująco: każdego dnia budzę się ok. 6.15 żeby spokojnie zjeść śniadanie, o 7 mam zacząć, ale staram się być wcześniej przed babcią żeby ustawić talerze na stole i przygotować owoce, które dzieci muszą jeść codziennie, szykuję lunchboxy dla każdego, w tym czasie przychodzi babcia i zazwyczaj to ona robi cześć na ciepło, przygotowuje szczoteczki do zębów i czeszę włosy dziewczynek. Dzieci każdego dnia rano muszą grac na pianinie, śpiewać i uczyć się hiszpańskiego co robią zazwyczaj przed śniadaniem, po śniadaniu jedno z rodziców zabiera je do autobusu szkolnego, ja w tym czasie sprzątam, ścielę łóżka i robię pranie. Potem mam wolne do 2.30, kiedy to mam za zadanie przygotować snacks dla dzieci, bo gdy je odbieram nie jedziemy do domu, tylko na tenis albo pianino, więc w tym czasie dzieci jedzą podwieczorek. Jeżdżenie z punktu A do punktu B zajmuje ok. 30min więc moja praca popołudniu głównie polega właśnie na tym, czasami, gdy np. chłopiec gra w tenisa, dziewczynki muszą zrobić pracę domową. W drodze do domu dzieci muszą czytać książkę, ok 15min dziennie. Po powrocie jemy kolację i po kolacji pomagam sprzątać.

Tak więc moje drogie dzieci trafiłam bardzo dobrze, nie chcę też zapeszac, ale ta rodzina jest cudowna jak narazie i uważam, że nie było mi dane mieszkac w Denver, nie czułam się tam dobrze, owszem miałam koleżanki, które mnie wspierały, ale cała otoczka sprawiała, że czułam się niepotrzebna, niechciana, szczególnie w ostatnich dwóch tygodniach.

"Being unwanted, unloved, uncared for, forgotten by everybody, I think that is a much greater hunger, a much greater poverty than the person who has nothing to eat."

Matka Teresa z Kalkuty

czwartek, 6 września 2012

"I'm just the same as I was" - am I?

Jutro o 11:05am mam lot do Baltimore. Znalazłam rodzinę w Maryland! Przeprowadzam się na wschodnie wybrzeże, i bardzo się boję tego co mnie czeka, będę mieszkac z dala od miasta i z trójką dzieci, ale za to z hostmamą i z hostatą. Full package! Wyraźnie zaznaczyłam, że nie chcę miec nic wspólnego z single parent. Doświadczyłam tego i się zawiodłam. I wiecie co jest najgorsze, ta suka nawet się ze mną nie pożegnała. Dowiedziałam się dzisiaj rano, że mam się przenieśc do mojej LCC bo minęły dwa tygodnie od czasu jak się dowiedziałam o rematchu. Hostka napisała mi tylko smsa, że nie będzie jej w tym czasie w domu bo coś tam. W dniu dzisiejszym dostałam również telefon od program director z Maryland, że ma dla mnie lot jutro o 11:05am i czy mi to pasuje....pasowało. Tak więc o 6pm przyjechała po mnie moja LCC, pakowanie było ciężką przeprawą, nie wiem co to będzie jak będę wracac do Polski. Kristi Gessler (the LCC) to jedna z najmilszych osób jakie tu poznałam, piłyśmy sobie herbatkę obok fortepianu kiedy nagle wypaliłam z pytaniem "Czym zajmuje się Twój mąż?" a ona na to "Mój mąż jest politykiem....jest sekretarzem stanu dla Colorado". Takiej odpowiedzi się nie spodziewałam!

Także jutro wyląduję w Joppa w stanie Maryland, nie wiem co mnie tam czeka, ale mam nadzieję, że nie powtórzy się już taka sytuacja. Smutno mi tylko z tego powodu, że muszę opuścic Roisin i Rosan, Martę i innych ludzi, których tu poznałam. Szczerze mówiąc, nigdy nie pokochałam Denver, lubiłam to miasto, ale nie darzyłam go miłością wielką. A tu jeszcze zdjęcia z meczu Baseball'a - nudy. Więcej czasu spędziłyśmy na chodzeniu i cykaniu sobie fotek :)