Chasing cars

Widzicie to wgniecenie? Tak, to moja robota :) Nie ma się co śmiać, byłam w szoku, że w ogóle coś takiego mi się przytrafiło. Otóż, pojechałam odebrać Y. z campu, ale że cały dzień spędziłam z Rosan w downtown, byłam w pośpiechu. Wjechałam na ten cholerny parking, który sam w sobie jest cholernie ciasny, zauważyłam wolne miejsce, więc postanowiłam zaparkować, ale wzięłam za mały rozpęd, więc bym się nie zmieściła, wycofałam i próbowałam wjechać, znowu źle, z tyłu samochody czekają żeby przejechać, ja już wkurzona, wycofałam znowu z lekkim gazem i nagle słyszę klakson i bum! Odwracam się a tam jest ten przeklęty biały samochód! Szok totalny, jakby jakiś sen. Kobieta siedząca w samochodzie wyszła i podeszła do mnie mówiąc, że potrzebuje nr ubezpieczenia. Była bardzo miła i w ogóle, ale mi się i tak chciało płakać. Zadzwoniła na policję, po 50min przyjechał pan amerykański policjant, stwierdzając, że skoro to się wydarzyło na parkingu to on nie ma nic do tego, bo to własnośc prywatna. Ha!

Anyway, czas przyspieszył, ostatni tydzień bardzo szybko mi zleciał, miałam trochę do roboty. A chłopiec nie jest łatwy, potrafi zajść za skórę, dlatego wczoraj po raz pierwszy podniosłam na niego głos, był chyba bardzo zdziwiony tym faktem, ale wytłumaczyłam mu wszystko i niestety musiałam powiedzieć to jego mamie, bo nie mogę sobie pozwolić na takie zachowanie. Wiem, że on sobie mnie próbuje na każdy sposób, ale nie dam mu się.

No właśnie, byłam w The Cheesecake Factory, ale z powodów zdrowotnych nie mogłam zamówic sobie słynnego Cheesecake, więc zamówiłam sałatkę, która była przepyszna. Wybrałam się tam przypadkiem, ale naprawdę było warto, nie wiem może tutaj obsługa w restauracjach po prostu jest inna niż w Polsce, dlatego tak miło się przebywa w takich miejscach. Rosan zamowiła dokładnie to co ja, ale, gdy pan zapytał się czy chce pieprz, ona się zgodziła i to był jej największy błąd. Jakoś zjadła częśc, ale i tak wspomniała kelnerce, że nie smakowała jej sałatka ze względu na dużą ilośc pieprzu. Wyobraźcie sobie, że kelnerka nie doliczyła jej sałatki do rachunku! Dzień był świetny, do czasy wypadku na parkingu...teraz siedzę sobie i oglądam serial wypożyczony z biblioteki - Covert Affairs, bardzo fajny. W roli głównej znan z Coyote Ugly, Piper Perabo :)  A na koniec piosenka zespołu Snow Patrol, która przypomniała o sobie ostatnio jak wracałam samochodem.

Kill your heroes

Czas sobie płynie, dosyć szybko nawet. Będę z Wami szczera, wszystko mi się tu podoba, miasto, ludzie - amerykanie są przemili, ale doszłam do wniosku, że po 1) siedzenie w domu od 9 do 15  jest do kitu po 2) nie jestem w stanie polubić chłopca, którym się opiekuje po 3) nie umiem żyć bez celu w życiu. Moim dotychczasowym celem było ukończenie szkoły i wyjechanie do Stanów. I oto jestem w Stanach i cóż nie mam planu i nie wiem co mam dalej robić ze swoim życiem. W Polsce żyłam na pełnych obrotach po czym znalazłam się tutaj i robię N.I.C. W dodatku dowiedziałam się, że nie mogę pójść na kurs aktorski bo w Community Colleges kursy są drogie dla NON-RESIDENTS czyli jeśli nie jesteś obywatelem Stanów Zjednoczonych musisz zapłacić za 1 kredyt $450. A ile kredytów au pair potrzebuje? 6. No więc zapomnijcie o wymarzonych kierunkach, no chyba że macie mnóstwo kasy albo Wasza hostfamily wyłoży kasę, w co wątpię. Na szczęście w Denver jest takie jedno miejsce, w którym można mieć fajny kurs, ale nadal muszę dopłacić ok. $500. Nieważne, zrobię to bo mam co do tego plan. Tak! Mam kolejny cel w życiu, o którym niestety na razie nie będę tu pisać. Zmieniłam swoje myślenie całkowicie, zmieniłam nastawienie do chłopca i czuję się znacznie lepiej. 

Doszłam nawet do myśli, że może powinnam poważniej zastanowić się nad rodziną u której teraz mieszkam, ale z drugiej strony nie poznałabym Roisin ani Nicole, które poznałam w NY, więc tak musiało być, bo nie wiem co bym zrobiła bez Roisin, której hostfamily jest cudowna i zawsze jestem mile widziana w ich domu. Tak więc nie poddam się, zrobię to i wykorzystam jak tylko mogę. Mówię Wam, całkowicie zmienia się myślenie jak już tu jesteście, przynajmniej tak było w moim przypadku. 

Wczoraj po raz pierwszy wyszłam wieczorem do miasta, oczywiście z Roisin i Nicole. Najpierw kolacja w super restauracji gdzie obsługa była niesamowita, a później irlandzki pub, w którym poznałam kilku Irlandczyków. 
A tu piosenka, którą usłyszałam któregoś razu w radio jadąc sobie samochodem... 

"She is a polish girl in America..."

Całkowicie zapomniałam się pochwalić tym, że zdążyłam już nawet pójść na koncert. W zeszłym tygodniu w środę poszłam na koncert Mariny and the Diamonds! Było super, poszłam z Meksykanką, Brazylijką i Niemką, były bardzooo miłe. Na koncercie było pełno gejów, nie jestem uprzedzona czy coś, ale nigdy przedtem nie widziałam ich aż tyle. Dlatego też poznanie przyszłego męża muszę odłożyć na późniejszy termin, hahaha, bo jeśli był chłopak nie-gej to był z dziewczyną. Marina jest bardzo ładna na żywo, dała świetny koncert a jej głos brzmiał wspaniale :) Niestety jedyną piosenkę Mariny jaką znam całą jest piosenka Hollywood.

A z kolei wczoraj poszłam do kina...na Batmana! Muszę przyznać, że byłam trochę zdenerwowana, szczególnie, gdy ochroniarz sprawdzał czy wyjście ewakuacyjne są pozamykane...Film był super, ale muszę go kiedyś obejrzeć jeszcze raz, bo jednak na ten moment wolę chyba drugą część. Chociaż zakochałam się w aktorze grającym w tym filmie, a mianowicie:

Joseph Gordon Levitt

Znałam go już z wcześniejszych filmów, ale w Batmanie zagrał świetnie <3

Wrócę jeszcze do mojego zakupowego weekendu. W niedziele spotkałam się z Roisin, ale to ona tym razem wpadła w zakupowe szaleństwo, szczególnie w sklepie FOREVER 21=MEGA. Siedziałyśmy sobie w restauracji Earl's na lunchu...kiedy nagle...

No więc to by było na tyle, jeżdżenie w USA staję się przyjemnością, chociaż jeszcze muszę zdać test na stanowe prawo jazdy. Wczoraj wybrałam się do downtown do urzędu złożyć podanie o SocialSecurityNumber, bez niego ani nie można aplikować na kurs, ani założyć konta w banku ani zdać tego testu na prawo jazdy, więc mam nadzieję, że szybko sprawdzą, że jestem tu legalnie i dostanę go w przyszłym tygodniu. Poznałam moją LCC, wydaje się być sympatyczna, ale wg mnie powinna bardziej orientować się "w terenie". W niedziele natomiast mam pierwsze spotkanie z innymi au pairs, na szczęście moja Irlandka też tam będzie :) Laters.

Fifty Shades

Mamy niedziele, 22 lipca. Dwa tygodnie temu zaczął się mój amerykański sen. Nowy Jork i szkolenie w Oakland będę wspominać do końca życia. Teraz siedzę sobie w moim domu w Denver, CO, za jakiś czas wybieram się po raz pierwszy moim własnym samochodem na zakupy z najukochańszą Irlandką Roisin (czytasz to imię po polsku). Mimo, że wczoraj spędziłam cały dzień z Nicole właśnie na kupowaniu, kupowaniu, kupowaniu, to obiecałam Roisin, że z nią też pojadę na shopping. Trochę martwi mnie to, że nie mogę przesunąć siedzenie kierowcy do przodu, a mojej hostki nie ma teraz w domu, a oczywiście nie zapytałam rano, bo skąd ktoś mógł wiedzieć, że akurat z tym będzie problem. Tydzień minął mi bardzo dobrze, mimo, że miałam jeden moment, w którym myślałam "what am I doing here?" ale to mija z czasem, nie można za dużo myśleć, bo właśnie myślenie doprowadza do nieprzyjemnych myśli. Kobiety niestety mają z tym problem, prawda? 

I na dodatek ta straszna strzelanina w Aurorze! Zawsze jak się rano budzę sprawdzam FB na komórce, tak było i tym razem, w piątek rano, kiedy sprawdzałam FB dostałam z 10 wiadomości w stylu: "Puść mi chociaż strzałkę, żebym wiedziała, że nic Ci nie jest" "Mam nadzieję, że nie poszłaś na tą premierę" itd. Nie wiedziałam w ogóle o co chodzi zresztą rano nie dochodzi do Ciebie wszystko. Szybko więc włączyłam swój komputer i zobaczyłam co się stało. Byłam w szoku, zresztą do dzisiaj jestem, Aurora i właśnie to kino jest jakieś 15 minut od mojego domu. Na dodatek ja lubię chodzić do kina i lubię Batmana, i tak, chciałam pójść na to do kina i sprawdzałam najbliższe kina i obczaiłam to w Aurorze, ale pomyślałam sobie, że wolę poszukać czegoś tu w Denver, w centrum. I tak nie poszłabym tak późno do kina jeszcze w środku tygodnia, ale samo wydarzenie wzbudza wiele emocji. Moja mama oczywiście zakazała mi chodzić w takie miejsce, gdzie jest dużo ludzi. ALE TU JEST WSZĘDZIE PEŁNO LUDZI! Rozumiem, że się martwi, ale nie można popadać w paranoję.

Na lotnisku w Nowym Jorku kupiłam sobie książkę pt."Fifty Shades of Grey" 

Ten kontrowersyjna erotyk zadziwiająco bardzo mnie wciągnął, dlatego postanowiłam kupić sobie kolejną cześć "Fifty Shades Darker", mimo, że nie przeczytałam jeszcze tej pierwszej. Polecam wszystkim!

"Do it like a brother, do it like dude" NYC anthem :)

W szkole było super!!! Poznałam wspaniałe dziewczyny: irlandkę, trzy dunki, szwedkę oraz dwie austriaczki. Przez cały tydzień trzymałyśmy się razem i do tego bardzo się zżyłyśmy więc pożegnanie było trudne:( Na szczęście jedna dunka, irlandka i austriaczka są w okolicy :) Szkolenie nie było nudne, mowią tam o ważnych rzeczach i nasza nauczycielka była super, zakręcona jak baranie rogi, ale nigdy jej nie zapomnę.W  NYC było  super, trochę za mało czasu na zwiedzanie i oglądanie samemu, zwłaszcza wtedy kiedy musisz coś zjeśc, tak więc na bank odwiedzę jeszcze raz to miasto. Jeśli chodzi o podatki to są bardzo confusing, przy płaceniu za kolacji liczyłyśmy kasę jakieś 20 min. :/ A i tak brakowało $40, trzeba się do tego przyzwyczaić, a raczej pamiętać o tym. W piatęk zawieźli nas na lotnisko od 9 rano i spedziłyśmy tam cały dzień aż do 18 30. Na szczęście wykupiłam sobie Internet więc nie nudziłam się za bardzo. Lot nie był fajny, było sporo turbulencji i prawie w ogóle nie odpinałam pasów.W Denver byliśmy o 20 30 i na szczęście byłam z innymi au pairs bo jedna z nich była juz w Denver i wiedziała co robić, lotnisko jest olbrzymie. Przy baggage claim spotkałam się zhostką i z chłopcem, dałam mu LEGO więc ucieszył się i od razu zaczął ze mną rozmawiać, połowy nie rozumiałam :) Hostka upomniała go mówiąc mu żeby pamiętał, że nie jestem english spoken person. 

Hostka jest  taka jaka myślałam, sympatyczna i miła. Bardzo się stara żebym czuła się tu dobrze i martwi się żebym się nie nudziła w tym tygodniu bo nie będę miała auta. :) Właśnie jadłyśmy dinner i pomagałam jej sprzątac i przy okazji pokazała mi jak działają urządzenia kuchenne. W pewnym momencie powiedziała: "I'm so happy that you're here Kate" Ohhhh, zrobiło mi się naprawdę miło. Powiedziała, że jej dwie znajome, które m.in. dzisiaj byli na welcome party, bardzo mnie polubiły i powiedziały, że mój angielski jest really good i że wyglądam na osobę rozsądną. Nice. Wczoraj pokazała mi miasto tak ogólnie i na kolację poszłyśmy do restauracji niedaleko, na której był jej tata i jej macocha. Dzisiaj natomiast byłyśmy w Golden, miasteczko bliżej gór, bardzo ładne iii w końcu poczułam AMERYKĘ. YAY! Właśnie przez wizytę tam. Teraz siedzę sobie sama i muszę ogarnąc, na którym kanale jest ABC Family bo tam są moje kochane Pretty Little Liars, i do końca nie rozumiem tej kablówki. Haha. 

The Training School

Jestem w Stanach, nie czuję tego w ogóle. Jesteśmy z dala od Nowego Jorku, na obrzeżach, dokładniej w Oakdale. Podoba mi się tutaj bardzo, ale jest naprawdę gorąco, nie tak jak w Polsce. W pokojach również mamy upał i nawet trzy wentylatory tu nie pomagają. Mieszkam z Dunką i Kolumbijką, ta druga mało rozumie po angielsku, jak to możliwe, że jest w programie? Jedzenie nie jest smaczne i wszyscy narzekają, ale nie jest też najgorsze. Amerykanie są bardzo mili. Nie wiem co mam jeszcze napisać, dlatego na razie kończe.

The rest is still unwritten

Zostało dosłownie 4 dni i 19h. Jestem w trakcie pakowania swoich wszystkich rzeczy z pokoju; moja mama wynajmie mój pokój na czas mojego wyjazdu, więc czuję się tak jakbym wyprowadzała się z domu. Po drodze znajduję tylee starych, różnych rzeczy, z którymi mam masę wspomnień. 

Dostałam maila od mojej LCC, nazywa się Kristina Gessler, powitała mnie powiedziała, że po 48h moim przyjeździe, skontaktuje się ze mną i sprawdzi co tam u mnie. Podała daty spotkań z innymi operkami i pierwsze mam 29 lipca. Excited! Moja mama zadała mi dzisiaj pytanie: "Czy Ty w ogóle się cieszysz na ten wyjazd?" "A co nie widać po mnie?" "No nie..." Przeraża mnie to całe pakowanie pokoju, martwię się trochę o kasę, że może to co wezmę nie starczy mi, pożegnania z ludźmi, pierwszy lot samolotem i w ogóle wszystko będzie NOWE. Cieszę się, ale na razie mam przewagę właśnie takich myśli, dlatego też na mojej twarzy nie widnieje szeroki uśmiech. Jeszcze na dodatek wczoraj rozliczałam się z moją byłą szefową, która mnie wychujała! Przepraszam za moją łacinę, ale jestem na nią wściekła! Przed urlopem powiedziała mi, że mam 9 dni urlopu, więc poszłam na 9, wczoraj mi mówi, że coś źle obliczyła i jest tych dni tylko 7,5. ROZUMIECIE TO?! Byłam w tak ciężkim szoku, że nie wiedziałam co mam powiedzieć. Musiałam jej oddać więcej kasy niż sobie zaplanowałam, a teraz każdy grosz się liczy. Po trzech latach pracy i byciu lojalnym pracownikiem zostałam potraktowana okropnie. Poza tym to dostałam też maila od operki z Denver, która jest tam od lutego i okazało się, że nawet nie daleko mieszka, więc będę miała kogoś w pobliżu. Z NYC do Denver lecę z kilkoma dziewczynami, więc fajnie, że nie będę sama, z jedną nawet mam bardzo dobry kontakt na fb. W niedziele wieczorem przyjeżdża do mnie Ola, i razem o 2 w nocy wyjedziemy do Berlina. Nie wiem czy napiszę coś jeszcze przed wyjazdem, nie bardzo będę miała czas, masakra jak szybko leci a tyle do zrobienia, do kupienia! Olaboga!