Rematch

Przepraszam za ten ostatni post, ale ta cała sytuacja trochę mnie przerosła. Nie mogę dojść do siebie. Opowiem Wam jak to wszystko wyglądało.

Siedziałam sobie w swoim pokoju, chłopca właśnie zabrał dziadek i miałam zabrać się do pisania nowego posta w stylu "wszystko jest super". Przyjechała hostka, zaczęłyśmy rozmawiać, mój pokój jest na parterze i jak ma otwarte drzwi to widzę jak ktoś przechodzi. Nagle mówi, że musi mi coś powiedzieć, ale to nie będzie dla niej łatwe. "Aha!" Myślałam, że może chodzi o mnie i zajmowanie się chłopcem, ale jak zaczęła mówic o swojej pracy, że nie daje rady tyle godzin pracować, że nie ma czasu dla dziecka, wiedziałam co się święci. Byłam w szoku, powiedziałam jej tylko, że zauważyłam, że nie ma czasu dla chłopca, ale zamiast rozryczeć się przy niej to zrobiłam to później. Baba zraniła mnie i pozostawiła samej sobie bo za chwilę wyszła z domu i pojechała po dziecko. Nie mogłam uwierzyć, do tej pory nie mogę, zaczęłam dzwonić do Roisin, ale nie odbierała, zadzwoniłam do Marty-Tenzi i powiedziała, że przyjedzie do mnie. Zaczęłam puszczać strzałki do mojej mamy, w Polsce była 4 rano, chyba z 10 razy próbowałam, w końcu puściłam strzałkę do jej faceta i znowu do niej i wtedy on odebrał, poprosiłam żeby weszli na skype. Moja mama była    wkurwiona na maxa, do tej pory jest, nie dziwię się jej. Na drugi dzień rozmawiałam z LCC, która powiedziała, że nie mam się co martwic, że na pewno znajdę rodzinę, później dzwoniła do mnie program director i zadawała różne pytania. 

Od wczoraj jestem oficjalnie w rematchu i mam już rodzinę na profilu. Jest z New Canaan, CT, dwójka dzieci 10 i 7 lat, dom super, prawie cały czas wolne, ale jednak to nie jest to co mnie satysfakcjonuje. Wiem już teraz czego chcę i to nie jest to, dowiedziałam się wiele rzeczy o sobie będąc tutaj. Nie mogę brać rodziny bo akurat jest dostępna i jest jakakolwiek. Jestem wściekła! WŚCIEKŁA na moją hostkę, za to, że przyjechałam tu dla niej z drugiego końca świata, a ona postawiła mnie w takiej sytuacji, w sytuacji, że muszę szukać nowej rodziny, przechodzić przez ten proces po raz kolejny. Jestem sfrustrowana tym, bo wiem, że nie mam dużo czasu. 

A what?

I am in rematch.

"Laters baby"

Chasing cars

Widzicie to wgniecenie? Tak, to moja robota :) Nie ma się co śmiać, byłam w szoku, że w ogóle coś takiego mi się przytrafiło. Otóż, pojechałam odebrać Y. z campu, ale że cały dzień spędziłam z Rosan w downtown, byłam w pośpiechu. Wjechałam na ten cholerny parking, który sam w sobie jest cholernie ciasny, zauważyłam wolne miejsce, więc postanowiłam zaparkować, ale wzięłam za mały rozpęd, więc bym się nie zmieściła, wycofałam i próbowałam wjechać, znowu źle, z tyłu samochody czekają żeby przejechać, ja już wkurzona, wycofałam znowu z lekkim gazem i nagle słyszę klakson i bum! Odwracam się a tam jest ten przeklęty biały samochód! Szok totalny, jakby jakiś sen. Kobieta siedząca w samochodzie wyszła i podeszła do mnie mówiąc, że potrzebuje nr ubezpieczenia. Była bardzo miła i w ogóle, ale mi się i tak chciało płakać. Zadzwoniła na policję, po 50min przyjechał pan amerykański policjant, stwierdzając, że skoro to się wydarzyło na parkingu to on nie ma nic do tego, bo to własnośc prywatna. Ha!

Anyway, czas przyspieszył, ostatni tydzień bardzo szybko mi zleciał, miałam trochę do roboty. A chłopiec nie jest łatwy, potrafi zajść za skórę, dlatego wczoraj po raz pierwszy podniosłam na niego głos, był chyba bardzo zdziwiony tym faktem, ale wytłumaczyłam mu wszystko i niestety musiałam powiedzieć to jego mamie, bo nie mogę sobie pozwolić na takie zachowanie. Wiem, że on sobie mnie próbuje na każdy sposób, ale nie dam mu się.

No właśnie, byłam w The Cheesecake Factory, ale z powodów zdrowotnych nie mogłam zamówic sobie słynnego Cheesecake, więc zamówiłam sałatkę, która była przepyszna. Wybrałam się tam przypadkiem, ale naprawdę było warto, nie wiem może tutaj obsługa w restauracjach po prostu jest inna niż w Polsce, dlatego tak miło się przebywa w takich miejscach. Rosan zamowiła dokładnie to co ja, ale, gdy pan zapytał się czy chce pieprz, ona się zgodziła i to był jej największy błąd. Jakoś zjadła częśc, ale i tak wspomniała kelnerce, że nie smakowała jej sałatka ze względu na dużą ilośc pieprzu. Wyobraźcie sobie, że kelnerka nie doliczyła jej sałatki do rachunku! Dzień był świetny, do czasy wypadku na parkingu...teraz siedzę sobie i oglądam serial wypożyczony z biblioteki - Covert Affairs, bardzo fajny. W roli głównej znan z Coyote Ugly, Piper Perabo :)  A na koniec piosenka zespołu Snow Patrol, która przypomniała o sobie ostatnio jak wracałam samochodem.

Kill your heroes

Czas sobie płynie, dosyć szybko nawet. Będę z Wami szczera, wszystko mi się tu podoba, miasto, ludzie - amerykanie są przemili, ale doszłam do wniosku, że po 1) siedzenie w domu od 9 do 15  jest do kitu po 2) nie jestem w stanie polubić chłopca, którym się opiekuje po 3) nie umiem żyć bez celu w życiu. Moim dotychczasowym celem było ukończenie szkoły i wyjechanie do Stanów. I oto jestem w Stanach i cóż nie mam planu i nie wiem co mam dalej robić ze swoim życiem. W Polsce żyłam na pełnych obrotach po czym znalazłam się tutaj i robię N.I.C. W dodatku dowiedziałam się, że nie mogę pójść na kurs aktorski bo w Community Colleges kursy są drogie dla NON-RESIDENTS czyli jeśli nie jesteś obywatelem Stanów Zjednoczonych musisz zapłacić za 1 kredyt $450. A ile kredytów au pair potrzebuje? 6. No więc zapomnijcie o wymarzonych kierunkach, no chyba że macie mnóstwo kasy albo Wasza hostfamily wyłoży kasę, w co wątpię. Na szczęście w Denver jest takie jedno miejsce, w którym można mieć fajny kurs, ale nadal muszę dopłacić ok. $500. Nieważne, zrobię to bo mam co do tego plan. Tak! Mam kolejny cel w życiu, o którym niestety na razie nie będę tu pisać. Zmieniłam swoje myślenie całkowicie, zmieniłam nastawienie do chłopca i czuję się znacznie lepiej. 

Doszłam nawet do myśli, że może powinnam poważniej zastanowić się nad rodziną u której teraz mieszkam, ale z drugiej strony nie poznałabym Roisin ani Nicole, które poznałam w NY, więc tak musiało być, bo nie wiem co bym zrobiła bez Roisin, której hostfamily jest cudowna i zawsze jestem mile widziana w ich domu. Tak więc nie poddam się, zrobię to i wykorzystam jak tylko mogę. Mówię Wam, całkowicie zmienia się myślenie jak już tu jesteście, przynajmniej tak było w moim przypadku. 

Wczoraj po raz pierwszy wyszłam wieczorem do miasta, oczywiście z Roisin i Nicole. Najpierw kolacja w super restauracji gdzie obsługa była niesamowita, a później irlandzki pub, w którym poznałam kilku Irlandczyków. 
A tu piosenka, którą usłyszałam któregoś razu w radio jadąc sobie samochodem... 

"She is a polish girl in America..."

Całkowicie zapomniałam się pochwalić tym, że zdążyłam już nawet pójść na koncert. W zeszłym tygodniu w środę poszłam na koncert Mariny and the Diamonds! Było super, poszłam z Meksykanką, Brazylijką i Niemką, były bardzooo miłe. Na koncercie było pełno gejów, nie jestem uprzedzona czy coś, ale nigdy przedtem nie widziałam ich aż tyle. Dlatego też poznanie przyszłego męża muszę odłożyć na późniejszy termin, hahaha, bo jeśli był chłopak nie-gej to był z dziewczyną. Marina jest bardzo ładna na żywo, dała świetny koncert a jej głos brzmiał wspaniale :) Niestety jedyną piosenkę Mariny jaką znam całą jest piosenka Hollywood.

A z kolei wczoraj poszłam do kina...na Batmana! Muszę przyznać, że byłam trochę zdenerwowana, szczególnie, gdy ochroniarz sprawdzał czy wyjście ewakuacyjne są pozamykane...Film był super, ale muszę go kiedyś obejrzeć jeszcze raz, bo jednak na ten moment wolę chyba drugą część. Chociaż zakochałam się w aktorze grającym w tym filmie, a mianowicie:

Joseph Gordon Levitt

Znałam go już z wcześniejszych filmów, ale w Batmanie zagrał świetnie <3

Wrócę jeszcze do mojego zakupowego weekendu. W niedziele spotkałam się z Roisin, ale to ona tym razem wpadła w zakupowe szaleństwo, szczególnie w sklepie FOREVER 21=MEGA. Siedziałyśmy sobie w restauracji Earl's na lunchu...kiedy nagle...

No więc to by było na tyle, jeżdżenie w USA staję się przyjemnością, chociaż jeszcze muszę zdać test na stanowe prawo jazdy. Wczoraj wybrałam się do downtown do urzędu złożyć podanie o SocialSecurityNumber, bez niego ani nie można aplikować na kurs, ani założyć konta w banku ani zdać tego testu na prawo jazdy, więc mam nadzieję, że szybko sprawdzą, że jestem tu legalnie i dostanę go w przyszłym tygodniu. Poznałam moją LCC, wydaje się być sympatyczna, ale wg mnie powinna bardziej orientować się "w terenie". W niedziele natomiast mam pierwsze spotkanie z innymi au pairs, na szczęście moja Irlandka też tam będzie :) Laters.

Fifty Shades

Mamy niedziele, 22 lipca. Dwa tygodnie temu zaczął się mój amerykański sen. Nowy Jork i szkolenie w Oakland będę wspominać do końca życia. Teraz siedzę sobie w moim domu w Denver, CO, za jakiś czas wybieram się po raz pierwszy moim własnym samochodem na zakupy z najukochańszą Irlandką Roisin (czytasz to imię po polsku). Mimo, że wczoraj spędziłam cały dzień z Nicole właśnie na kupowaniu, kupowaniu, kupowaniu, to obiecałam Roisin, że z nią też pojadę na shopping. Trochę martwi mnie to, że nie mogę przesunąć siedzenie kierowcy do przodu, a mojej hostki nie ma teraz w domu, a oczywiście nie zapytałam rano, bo skąd ktoś mógł wiedzieć, że akurat z tym będzie problem. Tydzień minął mi bardzo dobrze, mimo, że miałam jeden moment, w którym myślałam "what am I doing here?" ale to mija z czasem, nie można za dużo myśleć, bo właśnie myślenie doprowadza do nieprzyjemnych myśli. Kobiety niestety mają z tym problem, prawda? 

I na dodatek ta straszna strzelanina w Aurorze! Zawsze jak się rano budzę sprawdzam FB na komórce, tak było i tym razem, w piątek rano, kiedy sprawdzałam FB dostałam z 10 wiadomości w stylu: "Puść mi chociaż strzałkę, żebym wiedziała, że nic Ci nie jest" "Mam nadzieję, że nie poszłaś na tą premierę" itd. Nie wiedziałam w ogóle o co chodzi zresztą rano nie dochodzi do Ciebie wszystko. Szybko więc włączyłam swój komputer i zobaczyłam co się stało. Byłam w szoku, zresztą do dzisiaj jestem, Aurora i właśnie to kino jest jakieś 15 minut od mojego domu. Na dodatek ja lubię chodzić do kina i lubię Batmana, i tak, chciałam pójść na to do kina i sprawdzałam najbliższe kina i obczaiłam to w Aurorze, ale pomyślałam sobie, że wolę poszukać czegoś tu w Denver, w centrum. I tak nie poszłabym tak późno do kina jeszcze w środku tygodnia, ale samo wydarzenie wzbudza wiele emocji. Moja mama oczywiście zakazała mi chodzić w takie miejsce, gdzie jest dużo ludzi. ALE TU JEST WSZĘDZIE PEŁNO LUDZI! Rozumiem, że się martwi, ale nie można popadać w paranoję.

Na lotnisku w Nowym Jorku kupiłam sobie książkę pt."Fifty Shades of Grey" 

Ten kontrowersyjna erotyk zadziwiająco bardzo mnie wciągnął, dlatego postanowiłam kupić sobie kolejną cześć "Fifty Shades Darker", mimo, że nie przeczytałam jeszcze tej pierwszej. Polecam wszystkim!

"Do it like a brother, do it like dude" NYC anthem :)

W szkole było super!!! Poznałam wspaniałe dziewczyny: irlandkę, trzy dunki, szwedkę oraz dwie austriaczki. Przez cały tydzień trzymałyśmy się razem i do tego bardzo się zżyłyśmy więc pożegnanie było trudne:( Na szczęście jedna dunka, irlandka i austriaczka są w okolicy :) Szkolenie nie było nudne, mowią tam o ważnych rzeczach i nasza nauczycielka była super, zakręcona jak baranie rogi, ale nigdy jej nie zapomnę.W  NYC było  super, trochę za mało czasu na zwiedzanie i oglądanie samemu, zwłaszcza wtedy kiedy musisz coś zjeśc, tak więc na bank odwiedzę jeszcze raz to miasto. Jeśli chodzi o podatki to są bardzo confusing, przy płaceniu za kolacji liczyłyśmy kasę jakieś 20 min. :/ A i tak brakowało $40, trzeba się do tego przyzwyczaić, a raczej pamiętać o tym. W piatęk zawieźli nas na lotnisko od 9 rano i spedziłyśmy tam cały dzień aż do 18 30. Na szczęście wykupiłam sobie Internet więc nie nudziłam się za bardzo. Lot nie był fajny, było sporo turbulencji i prawie w ogóle nie odpinałam pasów.W Denver byliśmy o 20 30 i na szczęście byłam z innymi au pairs bo jedna z nich była juz w Denver i wiedziała co robić, lotnisko jest olbrzymie. Przy baggage claim spotkałam się zhostką i z chłopcem, dałam mu LEGO więc ucieszył się i od razu zaczął ze mną rozmawiać, połowy nie rozumiałam :) Hostka upomniała go mówiąc mu żeby pamiętał, że nie jestem english spoken person. 

Hostka jest  taka jaka myślałam, sympatyczna i miła. Bardzo się stara żebym czuła się tu dobrze i martwi się żebym się nie nudziła w tym tygodniu bo nie będę miała auta. :) Właśnie jadłyśmy dinner i pomagałam jej sprzątac i przy okazji pokazała mi jak działają urządzenia kuchenne. W pewnym momencie powiedziała: "I'm so happy that you're here Kate" Ohhhh, zrobiło mi się naprawdę miło. Powiedziała, że jej dwie znajome, które m.in. dzisiaj byli na welcome party, bardzo mnie polubiły i powiedziały, że mój angielski jest really good i że wyglądam na osobę rozsądną. Nice. Wczoraj pokazała mi miasto tak ogólnie i na kolację poszłyśmy do restauracji niedaleko, na której był jej tata i jej macocha. Dzisiaj natomiast byłyśmy w Golden, miasteczko bliżej gór, bardzo ładne iii w końcu poczułam AMERYKĘ. YAY! Właśnie przez wizytę tam. Teraz siedzę sobie sama i muszę ogarnąc, na którym kanale jest ABC Family bo tam są moje kochane Pretty Little Liars, i do końca nie rozumiem tej kablówki. Haha.