Animator kultury

Koniec mojej męki związanej z obroną pracy. Jestem animatorem kultury oraz aktorem scen muzycznych, jakoś w ogóle tego nie ogarniam. Tyle stresu, ale już jestem po i teraz wreszcie mogę myśleć tylko o wyjeździe i o spotkaniach pożegnalnych z przyjaciółmi, o pakowaniu i o tych innych strasznych rzeczach, które mnie teraz czekają. Ale co może być gorsze od obrony pracy dyplomowej...?

Tydzień temu zadałam kilka pytań mojej kochanej hostce; pytałam o jedzenie przez nią i chłopca słodyczy, o jej ulubiony kolor, o ręczniki, suszarkę do włosów, o opłaty bagażowe i o soczewki. Oczywiście ręczników mam nie brac, bo czekają na mnie brand new, suszarkę posiada, lubią słodycze, jej ulubiony kolor to zielony i niebieski, istnieją opłaty do bagażu, ale to zależy od biletu oraz, żeby kopic soczewki trzeba mieć receptę. Moja ciocia, która mieszka w Australii bardzo martwi się o mnie i prosiła mnie o podanie jej numeru telefonu i adresu do mojej host family. Oczywiście zapytałam się najpierw C. o to czy mogę to zrobic, zgodziła się bez zastanowienia! 

Nie wierzę w to, że jeszcze 11 dni i wylot, dajecie wiarę? Pamiętam jak zakładałam sobie bloga i dopiero co otworzyli mi konto, pamiętam to jakby to było wczoraj. Strasznie szybko czas zleciał i tak mało go zostało, tak naprawdę dopiero teraz mogę się zając tym wszystkim, do tej pory moje myśli pochłaniała szkoła, zaliczenia i obrona, teraz jestem od tego wolna, a właściwie mój umysł jest. Chcę śpiewać tak głośnooo i tańczyć, słuchać mojej ulubionej muzyki na cały regulator, ale jest późno więc zrobię sobię skromne wyrażanie emocji poprzez muzykę puszczoną przez słuchawki podłączone do telefonu. O.

Nie mam jeszcze międzynarodowego, ha!
Dodam jeszcze, że jestem z siebie naprawdę dumna, w końcu osiągnęłam jakiś cel w życiu, skończyłam to co zaczęłam.

Oto kolejne piosenki kojarząca mi się z serialem "The Hills" i z moimi marzeniami...:)

Show me what I'm looking for. Koniec kariery w "Bigu"

Wczoraj po raz ostatni poszłam do Big Star pracować. Po trzech latach pracy tak po prostu wyszłam stamtąd lżejsza psychicznie i usatysfakcjonowana faktem, że teraz już nic nie będzie takie same. Niczego nie żałuje, ta praca bardzo mnie zmieniła, dorosłam i stałam się pewniejsza siebie. Dlatego też mimo, że ostatnimi czasy nie działo się najlepiej to będę wspominać Biga do końca życia. Dziękuje przede wszystkim: Gosi, Elizabet, Magdalenie, Adze Wo oraz Annie Ka i Annie Ko :) (aż łezka w oku się kręci)

Anyway! Jak to Karina mówi: walić sentymenty!

W końcu mam tą swoje walizkę, szczerze? Jest piękna, zobaczymy czy będzie tak samo piękna jak będę się pakować i czy ją uniosę o.O haha. Kupiłam ją, sorry, Andrew kupił mi ją w TK MAXX.

Może na zdjęciu tego nie widać, ale kolor to bordowy albo wiśniowy...? W każdym razie nie była droga jak na taką torbę.:) Jeden kłopot z głowy.

Kolejną rzeczą, o której chce napisać to szok jaki wczoraj przeżyłam czytając bloga, na którym B. napisała, że soczewki w stanach można kupić tylko jeśli ma się receptę? ŻE CO? Noszę soczewki od 6 lat i w życiu nie wpadłabym na to, że gdzieś na świecie ktoś wpadł na tak genialny pomysł, żeby nie można kupic sobie  ich od tak. DZIWNE. W każdym razie, zaopatrzę się na wszelki wypadek w dwa opakowania, które starczą mi na 6 miesięcy. Później coś wymyślę.

Byłam umówiona w niedziele na Skype z chłopcem, który aktualnie przebywa w NYC u taty, ale host mama napisała mi, że z okazji dnia ojca, nie ma go, bo poszedł spędzić ten dzień z tatą, a ona musi wracać do Denver na spotkanie z klientem i, że jak przyleci to napisze mi o czymś fajnym.

Dzisiaj rano na skrzynce był już mail od niej. A więc: aby powitać mnie w Denver, host mom zorganizuje welcome party w niedziele po moim przyjeździe, zaprosi swoich przyjaciół i przyjaciół chłopca. Niesamowite. Zrobiło mi się bardzo miło i po raz pierwszy poczułam się wyjątkowo.

Do tego napisała, że w ostatnim tygodniu sierpnia jej znajomi biorą ślub w mieście Crested Butte, i  If you would like to join us for the weekend, we can drive up together and you can go hiking with us etc.

Nie no ta kobieta mnie zaskakuje na każdym kroku, oczywiście, chciałabym pojechać do Crested Butte, tym bardziej, że właśnie stamtąd pochodzi jedna z bohaterek serialu The Hills, Heidi Montag. A The Hills to swego czasu było moje guru i chyba ze trzy razy oglądałam ten serial i do tego ściągałam masę muzyki jaką w nim usłyszałam.

Za tydzień obrona!!!!!! A ja się w ogóle nie uczyłam AAAA!!! Jak narazie nie miałam czasu albo byłam w pracy. Mam 7 dni żeby pochłonąć masę materiału, ale! będzie dobrze.

Wrzucam jedne z wielu piosenek, które kojarząy mi się właśnie z The Hills, nie mogę uwierzyc, że jeszcze piec lat temu ogladałam to i marzyłam sobie o Stanach, o LA i myślałam sobie, kiedyś tam będę i co?! BĘDĘ

Plan lotu

Lecę z jedną Polką i aż z czterema Niemkami! Wszystko staje się powoli prawdziwe, ale i tak niewiarygodne!

Zostało jeszcze 26 dni! AAA muszę zrobić to cholerne międzynarodowe prawko!

"One day you'll dance for me New York City"

Jestem po sesji. Uffff. Niestety czeka mnie jeszcze obrona pracy. Boję się tego, boję się, że zapomnę wszystkiego czego się nauczyłam, a wszystko przez stres, który paraliżuje mnie w takich momentach.

Zebrałam już trochę prezentów dla mojej denverowskiej rodzinki :) A oto i one:

Dla chłopca: koszulka, ołówki i naklejki z Euro oraz książeczka do nauki właściwie angielskiego, ale jest i po polski i po angielsku, słówka z każdej dziedziny życia - super! Do tego dokupię słodycze.

Dla host mamy: koszulka z flagą Polski z Big Stara, do tego dodam biżuterię, którą tworzy moja mama i kosmetyki z Ziaji tzn. balsam, krem pod prysznic i może jakiś krem do rąk.

Jestem zadowolona z tego co kupiłam i mam nadzieję, że spodoba się to i host mamie i mojemu chłopcu :)

Czekam na jakieś flight details, bardzo ciekawie mnie to o której będzie wylot i jakimi liniami, wiem na pewno, że z Berlina będę lecieć z jedną dziewczyną, która wcześniej do mnie przyjedzie i razem udamy się do Berlina. 

Jakieś cztery pffff! pięć lat temu zakochałam się w piosence Thomasa Dybdahla - One day you'll dance for me New York City i teraz zapraszam Was do posłuchania jej, bo wszystkie lecące do USA operki, wylądują najpierw właśnie w Nowym Jorku...

Prawo jazdy

          Ostatnio host mom napisała mi maila o tym, że spotkała się z LCC i rozmawiały głównie o moim pobycie. Okazało się, że będąc w stanie Kolorado muszę zrobic tamtejsze prawo jazdy o.O. W sumie liczyłam się z tym i fajnie będzie posiadać stanowe prawko, ale znowu przechodzić przez biurokracje? Chyba nie mam jakby nic do gadania i stawie czoła nieprzyjacielowi. Rozmawiały też o kursach, które mogę wybrać, co ucieszyło mnie bardzo, hostka powiedziała LCC, że ja wolałabym chyba coś bardziej kreatywnego niż kurs angielskiego :) Ta kobieta już się na mnie poznała, bo faktycznie nie planuję uczyc się dodatkowo angielskiego, tylko jakieś zajęcia aktorskie bądź muzyczne, ewentualnie w drugim półroczu język hiszpański. Na pewno zapiszę się na jakieś zajęcia taneczne, bo to kocham, a tu w Polsce, niestety nie pozwala mi na to mój tryb życia. 

          Egzamin dyplomowy i obronę pracy mam zaplanowaną na 26, 27 czerwca na godz. 15.00. Dziwi mnie bardzo ta godzina, bo ja wolałabym rano żeby mieć z głowy, nienawidzę oczekiewac na takie coś, sama będę się tylko nakręcać, bo czekanie jest najgorsze. Na obronie oprócz odpowiadania na pyt. do pracy, będę musiała wykonać dwie piosenki. Jako, że piszę o John'ie Lennonie, będą to Imagine i Help! Ponadto muszę je nagrać na płytę :D czego jeszcze nie zrobiłam a czas ucieka...

            Stworzyłam fan page'a na facebooku, link do niego znaleźc możecie w panelu bocznym. Ileś tam jeszcze dni zostało, nie liczę już bo się w tym gubię, czas zapieprza jak opętany.

Charlie Winston, Warszafka i Visa

MAM WIZE!!! czyli wszystko poszło gładko.:)

Dojechałam do Warszawy o 6 rano, zjadłam śniadanie na Marszałkowskiej w Coffee Heaven. Następnie wraz z moją przyjaciółką udałyśmy się wzdłuż Marszałkowskiej i doszłyśmy aż Placu Konstytucji, mówię aż bo jakoś myślałam, że to ul. Piękna będzie wcześniej. Skręciłyśmy więc w tę ulice i po jakimś czasie  ujrzałam tłum ludzi: oho! jest i ambasada! Ustawiłam się w kolejce i chyba z 10-15 minut minęło zanim Pan otworzył mi drzwii. Wyłączyłam telefon i oddałam mu, było to dla mnie straszne bo nie lubię byc bez telefonu. Kazali mi zdjąc zegarek i pasek, położyć w pudełku, obok torba i moja teczka, przeszłam przez bramkę: wszystko ok. Zabrałam swoje rzeczy i wyszłam drzwiami na zewnątrz, weszłam do kolejnego budynku gdzie Pani sprawdzała dokumenty. Zeszłam na dół ustawiłam się w kolejkę po czym podeszłam do okienka, podałam dokumenty, zostawiłam odciski i dostałam numerek 084. Przeszłam obok, gdzie były siedzenia i oczekujący ludzie. Przeczekałam ok 30 numerków, prawie zasypiając, muzyka, która tam leciała jakoś mnie drażniła, może to efekt zmęczenia nocną podróżą. W każdym razie nadeszła moja kolej, podeszłam do Pana. Zadał mi kilka pytań: po co jade do USA? jak nazywa się rodzina? ile dzieci? gdzie jade? jak znalazłam rodzinę? co robię w życiu? Po tym powiedział, że it looks fine i podał mi kartkę z nr DHL. Tyle.

Lekko się stresowałam, ale bardziej tym oczekiwaniem niż samą rozmową. Dostała wizę! Jestem przeszczęśliwa. Na 99% będę w Stanach, teraz zależy od celnika, czy wpuści mnie na miejscu :) 
Z Warszawy wyjechałam jednak pociągiem o 16, wcześniej głównie spacerując po Nowym Świecie. Na ul. Chmielnej znalazłam kawiarnię Magdy Gessler, oczywiście musiałam coś tam kupic, więc polecm smoothie o smaku ananasowo - truskawkowym...

W zeszłym tygodniu wysłałam kartkę urodzinową do mojego chłopca w Denver i dzisiaj dostałam maila od host mamy:

"Oh, thank you!!! We received the wonderful card from you today. Y. loved the drawing of Happy Feet. He sat down at his art table after he read the card and he said "I can't wait for my big sister to get here..."

That was just SO nice of you. Thank you."

Także coraz milej jest i nie mogę się już doczekać aż tam będę. Jeszcze 44 dni. Niestety czekają mnie jeszcze sesja i obrona pracy dyplomowej. Po tym już będę mogła cieszyć się tym wyjazdem.

Au Pair Tag and all my matches

Zasady:

1.Opisujemy swoją wymarzoną rodzinę (ilość dzieci, zawody rodziców, miejsce zamieszkania itp itd :D)

2. Następnie tagujemy 3 inne blogi (czyli na swoim blogu dajemy 3 linki do blogów, a następnie piszemy komentarz danej osobie o tym, że została otagowana oraz linkiem do zasad)

3. Teraz niemiła wiadomość: Tag dotyczy tylko tych osób, które au pairkami nie były. Jeśli ktoś jest już zmatchowany, ale nie wyjechał, to może wziąć udział w zabawie.

Wymarzona rodzina składałaby się z rodziców lub single mom i jednego dziecka, rodzice to aktorzy mieszkający w Hollywood :) i podróżujący po świecie. Mieszkaliby w wielkim domu z basenem usytuowanym na wzgórzach Hollywood, sąsiadami byliby George Clooney i Robert Downey Jr :) Ja miałabym skromną, ale przytulną sypialnie z balkonem, z którego rozpościerałby się widok na Los Angeles. 

Taguję:

Ewelinę

B.
Cukrovą

And now! Postanowiłam przypomnieć sobie wszystkie matche, które po kolei pojawiały się na moim profilu, a więc!:

Match nr 1

11 styczeń. Rodzina z Granby w Connecticut. Dwójka dzieci. Generalnie rodzina z małego miasteczka. Zniknęli z mojego profilu tego samego dnia.

Match nr 2

Początek lutego. Rodzina z Merrick w stanie Nowy Jork, wymarzone miejsce dla niektórych bo jakaś godzina do Manhattanu. Trójka dzieci, dwie dziewczynki (13 i 9) i chłopiec(4) Mailowałam z najstarszą córką, ale nawet nie doszło do rozmowy na skype, bo jakoś na początku marca ku mojemu zaskoczeniu wszedł mi kolejny match.

Match nr 3

3 marzec. Rodzina z Denver, Kolorado. Single mom i jeden chłopiec. Od razu dostałam maila od host mamy o tym, że wydaję jej się, że będę dla nich idealna. Dłuuugo mailowałyśmy i nawet byłyśmy umówione na rozmowę na skypie, ale okazało się, że jednak nic z tego nie wyjdzie bo host mom nie dostała pracy o którą się starała.

Match nr 4

19 marzec. Rodzina z Newtown, CT. Dwójka maluszków bo 3 i 4 lata. Rozmawiałam z nimi telefonicznie niezmiernie się stresując. Byli baaardzo mili i sympatyczni, ale po tygodniu zniknęli z mojego profilu nie informując mnie, wydaję mi się, że przynajmniej na to zasługiwałam. ;p

Match nr 5

27 marzec. Rodzina z Pennsylvani. Trójka dziewczyn. Piszę dziewczyn bo były już dosyc duże. 15, 13 i 12 lat. Bardzo szybko zniknęli z konta.

Match nr 6

30 marzec. Rodzina z Arcadii, w stanie Kalifornia. Wymarzone miejsce, ale UWAGA! Było tam siedmioro dzieci, z tego miałabym opiekować się czwórką. :)

Match nr 7

30 marzec. Rodzina z Denver, CO. 

"I just sent Paulina at Cultural Care a message because I found out yesterday that I will receive the job I wanted. So, I would still love to talk with you if possible and I let Paulina know that as well. If you are already matched or are no longer interested, I completed understand. But, if you are available and would still consider being our au pair, let's skype (finally)!"

Tego samego dnia rodzinką z CA zniknęła mi z profilu, a pojawiła się właśnie rodzinka z Denver. Nie wierzyłam we własne szczęście. Umówiłam się z nią na rozmowę na skype na następny dzień, wydaje mi się, że idealnie do siebie pasujemy. Zobaczymy co będzie na miejscu, ale mam dobre przeczucie co do niej. 

Wyjazd za 47 dni. Już jutro jadę po wizę. Wyjeżdżam o 23.05 i będę na miejscu o 6.05. Rozmowę mam o godzinie 9.00. Na razie się nie stresuję, ale pewnie w czwartek będę.:) Jednak wierzę, że wszystko pójdzie dobrze.

Jadę z moją BFF, która wymyśliła, że do Szczecina wrócimy samolotem. I tak oto spędzę cały dzień w Warszafce, a o 21.00 wsiądę w samolot i o 22.00 będę już w Szczecinie, haha. 

Tak z innej beczki. Czy na lotnisku już tam w Nowym Jorku, ktoś na nas czeka, ktoś nas odbiera, przewozi do szkoły treningowej? Jak to jest?