Cause in the end all you have is memories

  Jest coraz lepiej, nauczyłam się już chyba wszystkiego co związane z moimi obowiązkami. Poznałam dwie au pairki, jedna z Niemiec i jedna z Japonii. Nie wiem, ale jakoś jest mi z tym dobrze, nie potrzebuje więcej znajomych, może też dlatego, że obecna rodzina jest tak wspaniała i ciepła, że pustka, którą czułam będąc w Denver praktycznie nie istnieje. Czas mi zleciał jak szalony, poprzedni weekend spędziłam w domu, bo rodzina zorganizowała camping i zaprosiła bardzo dużo znajomych, którzy byli przesympatyczni. Natomiast ostatni weekend spędziłam w ... NOWYM JORKU! Zakochałam się w nim, nie potrafię opisac tego uczucia, ale w pewnym momencie poczułam to coś do tego miasta w stylu "I could actually live here".

To był naprawdę świetny weekend bo spotkałam się z moimi dwiema koleżankami ze szkoły na Long Island, nie wiem czy wspominałam, ale stworzyłyśmy naprawdę niezłą grupę au pairs i teraz mamy swoją grupę na Fb, by utrzymywać ze sobą kontakt, moim zdaniem to świetna grupa wsparcia, jest nas dziewięć  w sumie teraz już osiem, bo jedna wróciła do Szwecji, ale wciąż mamy z nią kontakt. Ciężko jest uwierzyc,  że w ciągu 5 dni tak się zżyłyśmy. :)

  Zaczęłam pisac tego posta w poniedziałek i odstawiłam na półkę i co? mamy już czwartek!! Czas leci jak szalony! Dzieciaki chyba mnie lubią, wczoraj dostałam maskotki od bliźniaczek, a właściwie maskotkę i skarpetko - myszkę xD Nie wiem czy tak powinno byc, ale Nola jest moją ulubioną bliźniaczką ;) Drugą, Lia'e też lubię, ale coś jest w tej pierwszej, że jakoś ją wolę bardziej. Czy ma to jakiś sens? Nie wiem, ale wiem, że ma sens występ James'a Arthura w brytyjskim X Factor...

"You get what you give"

  Jutro minie tydzień odkąd jestem w nowej rodzinie, co tu dużo mówić z każdym dniem czuję się coraz lepiej. Jest tu na pewno więcej pracy, ale nie czuję jakby to była praca, robię wszystko z przyjemnością czego nie mogę powiedzieć o Denver. Dzieciaki są świetne, pomagają mi i tłumaczą wszystko, szczególnie chłopiec. Zależy oczywiście od wychowania, ale porównując wiek dzieci, im starsze tym lepsze tak mi się wydaję, ja mam dziewięciolatka i dwie ośmiolatki więc uważam, że ten wiek jest bardzo dobry. Pierwszy dzień był trudny, był to poniedziałek i praktycznie nic nie wiedziałam, jak co wygląda, jestem typem osoby, że najlepiej jakbym od razu wiedziała co i jak zrobić, jestem perfekcjonistką i drażni mnie, gdy nie wiem co trzeba zrobić, jaki jest następny krok, ale już dzisiaj było o niebo lepiej. Tak zwanym "pain in the ass" była na początku babcia, która nie ma skrupułów wyrażenia swojej opinii na jakiś temat np. na temat mojego prowadzenia samochodu, ale wczoraj coś jakby się zmieniło i zaczynam się do niej przekonywać, jest bardzo wymagająca i nie chce żebym traciła czas podczas mojej pracy. Porównując rodzinę z Colorado a rodzinę z Maryland, wait! Nie można ich nawet porównac, bo rodzina u której jestem jest wspaniała, hostmum jest niesamowicie miła a hostdad jest równie miły i do tego śmieszny i cały czas chodzi bez koszulki ;) I ma na imię tak jak mój przyszły syn, Brendan :) Dom jest wielki, jest basen i ogromny teren dookoła łącznie z lasem. Mój pokój jest w piwnicy, co mi nie przeszkadza bo mam w pokoju pewne urządzenie, które pochłania nieprzyjemny zapach z piwnic.

   Wszędzie trzeba jeździć samochodem bo wszędzie jest daleko, a mój plan tygodniowy wygląda następująco: każdego dnia budzę się ok. 6.15 żeby spokojnie zjeść śniadanie, o 7 mam zacząć, ale staram się być wcześniej przed babcią żeby ustawić talerze na stole i przygotować owoce, które dzieci muszą jeść codziennie, szykuję lunchboxy dla każdego, w tym czasie przychodzi babcia i zazwyczaj to ona robi cześć na ciepło, przygotowuje szczoteczki do zębów i czeszę włosy dziewczynek. Dzieci każdego dnia rano muszą grac na pianinie, śpiewać i uczyć się hiszpańskiego co robią zazwyczaj przed śniadaniem, po śniadaniu jedno z rodziców zabiera je do autobusu szkolnego, ja w tym czasie sprzątam, ścielę łóżka i robię pranie. Potem mam wolne do 2.30, kiedy to mam za zadanie przygotować snacks dla dzieci, bo gdy je odbieram nie jedziemy do domu, tylko na tenis albo pianino, więc w tym czasie dzieci jedzą podwieczorek. Jeżdżenie z punktu A do punktu B zajmuje ok. 30min więc moja praca popołudniu głównie polega właśnie na tym, czasami, gdy np. chłopiec gra w tenisa, dziewczynki muszą zrobić pracę domową. W drodze do domu dzieci muszą czytać książkę, ok 15min dziennie. Po powrocie jemy kolację i po kolacji pomagam sprzątać.

   Tak więc moje drogie dzieci trafiłam bardzo dobrze, nie chcę też zapeszac, ale ta rodzina jest cudowna jak narazie i uważam, że nie było mi dane mieszkac w Denver, nie czułam się tam dobrze, owszem miałam koleżanki, które mnie wspierały, ale cała otoczka sprawiała, że czułam się niepotrzebna, niechciana, szczególnie w ostatnich dwóch tygodniach.

"Being unwanted, unloved, uncared for, forgotten by everybody, I think that is a much greater hunger, a much greater poverty than the person who has nothing to eat."

Matka Teresa z Kalkuty

"I'm just the same as I was" - am I?

Jutro o 11:05am mam lot do Baltimore. Znalazłam rodzinę w Maryland! Przeprowadzam się na wschodnie wybrzeże, i bardzo się boję tego co mnie czeka, będę mieszkac z dala od miasta i z trójką dzieci, ale za to z hostmamą i z hostatą. Full package! Wyraźnie zaznaczyłam, że nie chcę miec nic wspólnego z single parent. Doświadczyłam tego i się zawiodłam. I wiecie co jest najgorsze, ta suka nawet się ze mną nie pożegnała. Dowiedziałam się dzisiaj rano, że mam się przenieśc do mojej LCC bo minęły dwa tygodnie od czasu jak się dowiedziałam o rematchu. Hostka napisała mi tylko smsa, że nie będzie jej w tym czasie w domu bo coś tam. W dniu dzisiejszym dostałam również telefon od program director z Maryland, że ma dla mnie lot jutro o 11:05am i czy mi to pasuje....pasowało. Tak więc o 6pm przyjechała po mnie moja LCC, pakowanie było ciężką przeprawą, nie wiem co to będzie jak będę wracac do Polski. Kristi Gessler (the LCC) to jedna z najmilszych osób jakie tu poznałam, piłyśmy sobie herbatkę obok fortepianu kiedy nagle wypaliłam z pytaniem "Czym zajmuje się Twój mąż?" a ona na to "Mój mąż jest politykiem....jest sekretarzem stanu dla Colorado". Takiej odpowiedzi się nie spodziewałam! 

Także jutro wyląduję w Joppa w stanie Maryland, nie wiem co mnie tam czeka, ale mam nadzieję, że nie powtórzy się już taka sytuacja. Smutno mi tylko z tego powodu, że muszę opuścic Roisin i Rosan, Martę i innych ludzi, których tu poznałam. Szczerze mówiąc, nigdy nie pokochałam Denver, lubiłam to miasto, ale nie darzyłam go miłością wielką. A tu jeszcze zdjęcia z meczu Baseball'a - nudy. Więcej czasu spędziłyśmy na chodzeniu i cykaniu sobie fotek :)

Rematch

Przepraszam za ten ostatni post, ale ta cała sytuacja trochę mnie przerosła. Nie mogę dojść do siebie. Opowiem Wam jak to wszystko wyglądało.

Siedziałam sobie w swoim pokoju, chłopca właśnie zabrał dziadek i miałam zabrać się do pisania nowego posta w stylu "wszystko jest super". Przyjechała hostka, zaczęłyśmy rozmawiać, mój pokój jest na parterze i jak ma otwarte drzwi to widzę jak ktoś przechodzi. Nagle mówi, że musi mi coś powiedzieć, ale to nie będzie dla niej łatwe. "Aha!" Myślałam, że może chodzi o mnie i zajmowanie się chłopcem, ale jak zaczęła mówic o swojej pracy, że nie daje rady tyle godzin pracować, że nie ma czasu dla dziecka, wiedziałam co się święci. Byłam w szoku, powiedziałam jej tylko, że zauważyłam, że nie ma czasu dla chłopca, ale zamiast rozryczeć się przy niej to zrobiłam to później. Baba zraniła mnie i pozostawiła samej sobie bo za chwilę wyszła z domu i pojechała po dziecko. Nie mogłam uwierzyć, do tej pory nie mogę, zaczęłam dzwonić do Roisin, ale nie odbierała, zadzwoniłam do Marty-Tenzi i powiedziała, że przyjedzie do mnie. Zaczęłam puszczać strzałki do mojej mamy, w Polsce była 4 rano, chyba z 10 razy próbowałam, w końcu puściłam strzałkę do jej faceta i znowu do niej i wtedy on odebrał, poprosiłam żeby weszli na skype. Moja mama była    wkurwiona na maxa, do tej pory jest, nie dziwię się jej. Na drugi dzień rozmawiałam z LCC, która powiedziała, że nie mam się co martwic, że na pewno znajdę rodzinę, później dzwoniła do mnie program director i zadawała różne pytania. 

Od wczoraj jestem oficjalnie w rematchu i mam już rodzinę na profilu. Jest z New Canaan, CT, dwójka dzieci 10 i 7 lat, dom super, prawie cały czas wolne, ale jednak to nie jest to co mnie satysfakcjonuje. Wiem już teraz czego chcę i to nie jest to, dowiedziałam się wiele rzeczy o sobie będąc tutaj. Nie mogę brać rodziny bo akurat jest dostępna i jest jakakolwiek. Jestem wściekła! WŚCIEKŁA na moją hostkę, za to, że przyjechałam tu dla niej z drugiego końca świata, a ona postawiła mnie w takiej sytuacji, w sytuacji, że muszę szukać nowej rodziny, przechodzić przez ten proces po raz kolejny. Jestem sfrustrowana tym, bo wiem, że nie mam dużo czasu. 

A what?

I am in rematch.

"Laters baby"

Chasing cars

Widzicie to wgniecenie? Tak, to moja robota :) Nie ma się co śmiać, byłam w szoku, że w ogóle coś takiego mi się przytrafiło. Otóż, pojechałam odebrać Y. z campu, ale że cały dzień spędziłam z Rosan w downtown, byłam w pośpiechu. Wjechałam na ten cholerny parking, który sam w sobie jest cholernie ciasny, zauważyłam wolne miejsce, więc postanowiłam zaparkować, ale wzięłam za mały rozpęd, więc bym się nie zmieściła, wycofałam i próbowałam wjechać, znowu źle, z tyłu samochody czekają żeby przejechać, ja już wkurzona, wycofałam znowu z lekkim gazem i nagle słyszę klakson i bum! Odwracam się a tam jest ten przeklęty biały samochód! Szok totalny, jakby jakiś sen. Kobieta siedząca w samochodzie wyszła i podeszła do mnie mówiąc, że potrzebuje nr ubezpieczenia. Była bardzo miła i w ogóle, ale mi się i tak chciało płakać. Zadzwoniła na policję, po 50min przyjechał pan amerykański policjant, stwierdzając, że skoro to się wydarzyło na parkingu to on nie ma nic do tego, bo to własnośc prywatna. Ha!

Anyway, czas przyspieszył, ostatni tydzień bardzo szybko mi zleciał, miałam trochę do roboty. A chłopiec nie jest łatwy, potrafi zajść za skórę, dlatego wczoraj po raz pierwszy podniosłam na niego głos, był chyba bardzo zdziwiony tym faktem, ale wytłumaczyłam mu wszystko i niestety musiałam powiedzieć to jego mamie, bo nie mogę sobie pozwolić na takie zachowanie. Wiem, że on sobie mnie próbuje na każdy sposób, ale nie dam mu się.

No właśnie, byłam w The Cheesecake Factory, ale z powodów zdrowotnych nie mogłam zamówic sobie słynnego Cheesecake, więc zamówiłam sałatkę, która była przepyszna. Wybrałam się tam przypadkiem, ale naprawdę było warto, nie wiem może tutaj obsługa w restauracjach po prostu jest inna niż w Polsce, dlatego tak miło się przebywa w takich miejscach. Rosan zamowiła dokładnie to co ja, ale, gdy pan zapytał się czy chce pieprz, ona się zgodziła i to był jej największy błąd. Jakoś zjadła częśc, ale i tak wspomniała kelnerce, że nie smakowała jej sałatka ze względu na dużą ilośc pieprzu. Wyobraźcie sobie, że kelnerka nie doliczyła jej sałatki do rachunku! Dzień był świetny, do czasy wypadku na parkingu...teraz siedzę sobie i oglądam serial wypożyczony z biblioteki - Covert Affairs, bardzo fajny. W roli głównej znan z Coyote Ugly, Piper Perabo :)  A na koniec piosenka zespołu Snow Patrol, która przypomniała o sobie ostatnio jak wracałam samochodem.

Kill your heroes

Czas sobie płynie, dosyć szybko nawet. Będę z Wami szczera, wszystko mi się tu podoba, miasto, ludzie - amerykanie są przemili, ale doszłam do wniosku, że po 1) siedzenie w domu od 9 do 15  jest do kitu po 2) nie jestem w stanie polubić chłopca, którym się opiekuje po 3) nie umiem żyć bez celu w życiu. Moim dotychczasowym celem było ukończenie szkoły i wyjechanie do Stanów. I oto jestem w Stanach i cóż nie mam planu i nie wiem co mam dalej robić ze swoim życiem. W Polsce żyłam na pełnych obrotach po czym znalazłam się tutaj i robię N.I.C. W dodatku dowiedziałam się, że nie mogę pójść na kurs aktorski bo w Community Colleges kursy są drogie dla NON-RESIDENTS czyli jeśli nie jesteś obywatelem Stanów Zjednoczonych musisz zapłacić za 1 kredyt $450. A ile kredytów au pair potrzebuje? 6. No więc zapomnijcie o wymarzonych kierunkach, no chyba że macie mnóstwo kasy albo Wasza hostfamily wyłoży kasę, w co wątpię. Na szczęście w Denver jest takie jedno miejsce, w którym można mieć fajny kurs, ale nadal muszę dopłacić ok. $500. Nieważne, zrobię to bo mam co do tego plan. Tak! Mam kolejny cel w życiu, o którym niestety na razie nie będę tu pisać. Zmieniłam swoje myślenie całkowicie, zmieniłam nastawienie do chłopca i czuję się znacznie lepiej. 

Doszłam nawet do myśli, że może powinnam poważniej zastanowić się nad rodziną u której teraz mieszkam, ale z drugiej strony nie poznałabym Roisin ani Nicole, które poznałam w NY, więc tak musiało być, bo nie wiem co bym zrobiła bez Roisin, której hostfamily jest cudowna i zawsze jestem mile widziana w ich domu. Tak więc nie poddam się, zrobię to i wykorzystam jak tylko mogę. Mówię Wam, całkowicie zmienia się myślenie jak już tu jesteście, przynajmniej tak było w moim przypadku. 

Wczoraj po raz pierwszy wyszłam wieczorem do miasta, oczywiście z Roisin i Nicole. Najpierw kolacja w super restauracji gdzie obsługa była niesamowita, a później irlandzki pub, w którym poznałam kilku Irlandczyków. 
A tu piosenka, którą usłyszałam któregoś razu w radio jadąc sobie samochodem...