Keep calm and go home

  

   No nie wierzę, że żyję teraz takim a nie innym życiem! Miałam niezłą sytuację wczoraj z babką. Wracaliśmy z parku, ona prowadziła samochód, a ja wyciągnęłam książkę i zaczęłam czytac. Ona za chwilę do mnie: nie rozumie jak w ogóle możesz czytać książkę?! jestem bardzo zdenerwowana! to jest bardzo niegrzeczne, bardzo niegrzeczne! Tak mnie zdenerwowałaś, że gdybyś nie musiała pracować to bym cię wyrzuciła z samochodu w tym momencie! o.O Byłam w szoku, tak wielkim, że powiedziałam tylko przepraszam, że cię zdenerwowałam. Normalnie nie mogłam uwierzy w to co słyszę. Ta sytuacja uświadczyła mnie tylko w przekonaniu o wcześniejszym powrocie do Polski, nie będzie nikt mnie tak traktował, jeśli nawet ją to zdenerwowało to mogła to w jakiś inny sposób powiedziec. Dzisiaj powiedziałam o tym mojej hostce, ale ona dała mi 40 minutowy wykład, o ludziach i o pracy au pair i o pracy w ogóle. Dowiedziałam się, że widac po mnie, że nie jestem zadowolona i że nie kocham tej pracy. Kurwa mac, daję z siebie wszystko jak jest praca, i tak naprawdę co tu kochac, traktują au pair jako sprzątaczkę, zajmowanie się dziecmi sporadycznie, nie mam żadnej władzy jeśli chodzi co dzieci mają robic. Są jak roboty więc co ja mam do gadania? Powiedziała mi też tyle rzeczy, które są w mojej głowie, że aż boję się, że infiltrują mnie, telefon i internet. Nie mogłam spac w nocy, obudziłam się o 4 i przez godzinę myśli kumulowały mi się w głowie i doszłam do wniosku, że w styczniu spadam stąd. W imię czego ja mam się stresowac i płakac po kątach? Nie jestem tu za karę.