Au Pair Tag and all my matches

Zasady:

1.Opisujemy swoją wymarzoną rodzinę (ilość dzieci, zawody rodziców, miejsce zamieszkania itp itd :D)

2. Następnie tagujemy 3 inne blogi (czyli na swoim blogu dajemy 3 linki do blogów, a następnie piszemy komentarz danej osobie o tym, że została otagowana oraz linkiem do zasad)

3. Teraz niemiła wiadomość: Tag dotyczy tylko tych osób, które au pairkami nie były. Jeśli ktoś jest już zmatchowany, ale nie wyjechał, to może wziąć udział w zabawie.

Wymarzona rodzina składałaby się z rodziców lub single mom i jednego dziecka, rodzice to aktorzy mieszkający w Hollywood :) i podróżujący po świecie. Mieszkaliby w wielkim domu z basenem usytuowanym na wzgórzach Hollywood, sąsiadami byliby George Clooney i Robert Downey Jr :) Ja miałabym skromną, ale przytulną sypialnie z balkonem, z którego rozpościerałby się widok na Los Angeles. 

Taguję:

Ewelinę

B.
Cukrovą

And now! Postanowiłam przypomnieć sobie wszystkie matche, które po kolei pojawiały się na moim profilu, a więc!:

Match nr 1

11 styczeń. Rodzina z Granby w Connecticut. Dwójka dzieci. Generalnie rodzina z małego miasteczka. Zniknęli z mojego profilu tego samego dnia.

Match nr 2

Początek lutego. Rodzina z Merrick w stanie Nowy Jork, wymarzone miejsce dla niektórych bo jakaś godzina do Manhattanu. Trójka dzieci, dwie dziewczynki (13 i 9) i chłopiec(4) Mailowałam z najstarszą córką, ale nawet nie doszło do rozmowy na skype, bo jakoś na początku marca ku mojemu zaskoczeniu wszedł mi kolejny match.

Match nr 3

3 marzec. Rodzina z Denver, Kolorado. Single mom i jeden chłopiec. Od razu dostałam maila od host mamy o tym, że wydaję jej się, że będę dla nich idealna. Dłuuugo mailowałyśmy i nawet byłyśmy umówione na rozmowę na skypie, ale okazało się, że jednak nic z tego nie wyjdzie bo host mom nie dostała pracy o którą się starała.

Match nr 4

19 marzec. Rodzina z Newtown, CT. Dwójka maluszków bo 3 i 4 lata. Rozmawiałam z nimi telefonicznie niezmiernie się stresując. Byli baaardzo mili i sympatyczni, ale po tygodniu zniknęli z mojego profilu nie informując mnie, wydaję mi się, że przynajmniej na to zasługiwałam. ;p

Match nr 5

27 marzec. Rodzina z Pennsylvani. Trójka dziewczyn. Piszę dziewczyn bo były już dosyc duże. 15, 13 i 12 lat. Bardzo szybko zniknęli z konta.

Match nr 6

30 marzec. Rodzina z Arcadii, w stanie Kalifornia. Wymarzone miejsce, ale UWAGA! Było tam siedmioro dzieci, z tego miałabym opiekować się czwórką. :)

Match nr 7

30 marzec. Rodzina z Denver, CO. 

"I just sent Paulina at Cultural Care a message because I found out yesterday that I will receive the job I wanted. So, I would still love to talk with you if possible and I let Paulina know that as well. If you are already matched or are no longer interested, I completed understand. But, if you are available and would still consider being our au pair, let's skype (finally)!"

Tego samego dnia rodzinką z CA zniknęła mi z profilu, a pojawiła się właśnie rodzinka z Denver. Nie wierzyłam we własne szczęście. Umówiłam się z nią na rozmowę na skype na następny dzień, wydaje mi się, że idealnie do siebie pasujemy. Zobaczymy co będzie na miejscu, ale mam dobre przeczucie co do niej. 

Wyjazd za 47 dni. Już jutro jadę po wizę. Wyjeżdżam o 23.05 i będę na miejscu o 6.05. Rozmowę mam o godzinie 9.00. Na razie się nie stresuję, ale pewnie w czwartek będę.:) Jednak wierzę, że wszystko pójdzie dobrze.

Jadę z moją BFF, która wymyśliła, że do Szczecina wrócimy samolotem. I tak oto spędzę cały dzień w Warszafce, a o 21.00 wsiądę w samolot i o 22.00 będę już w Szczecinie, haha. 

Tak z innej beczki. Czy na lotnisku już tam w Nowym Jorku, ktoś na nas czeka, ktoś nas odbiera, przewozi do szkoły treningowej? Jak to jest?

Til The Casket Drops

Seriously! It's not like I don't want to write here! It's just I have so many things on my mind lately. I worry about EVERYTHING!

Na szczęście moja praca dyplomowa została zaakceptowana, muszę tylko ją wydrukować i oddać - mam czas do piątku. Miałam z nią tyle przygód! Pewnego pięknego dnia "jakoś" usunęłam pierwszy rozdział. Ulokowany miałam na dysku tylko kawałek bez wstępu i bez zakończenia. Przywykłam już, że takie rzeczy po prostu mi się zdarzają, ale już koniec zmartwień na temat pracy dypl. Teraz czas na wizę i wszystkie pozostałe płatności związane z wyjazdem. Dostałam papiery wizowe i wypełniłam już aplikacje internetową, ale dopiero jutro będę dzwonić i umawiać się na konkretny dzień. Planuje pojechać do ambasady w ostatni tydzień maja, a konkretniej 29 i mam nadzieję, że nie będzie żadnych przeszkód. Przeraża mnie stale rosnący kurs dolara. Obecnie: 3,27, jak najszybciej muszę kupić te $160 bo wydaje mi się, że będzie tylko gorzej. Wszystkie potrzebne dokumenty już skompletowałam więc spokojnie mogę je wysyłać do CCare. Najgorsze za mną? Oj chyba nie, jeszcze ta nieszczęsna podróż do Warszawy, która będzie trwała 7 godzin O.o i na dodatek w nocy.

Host mom napisała mi ostatnio, że zakupiła już obraz Marylin do mojego pokoju :) To naprawdę miło, że obchodzi ją to jak ja mogę się czuć już na miejscu i widzę, że stara się bym umilić mi te pierwsze dni no i cały pobyt. Tak w ogóle to pozostało 56 dni. :) 

A ostatnio uzależniona jestem od tego utworu. ;)

Moja refleksja na pewien temat.

Mam wrażenie, że niektóre osoby, które wyjeżdżają do Stanów jako au pair, w pierwszej kolejności liczą na świetną lokalizację, zapominając chyba, że to NIE JEST najważniejsze. W ciągu ostatnich miesięcy trochę się już naczytałam i właśnie taki wniosek przyszedł mi na myśl. Fajnie byłoby mieszkac w Nowym  Jorku albo LA, ale nie z rodzinką z piekła rodem, która później np. oskarża cię o to czego nie zrobiłaś. Co poniektórzy wybierają zbyt pochopnie, żeby już mieć wszystko zaklepane, żeby cały proces matchingowy miec za sobą. I żeby mieć tą pewność, że na pewno wyjadą do upragnionych Stanów. Później oczywiście marudzą, że rodzina jest straszna, że nie dogadują się z host rodzicami, z dziećmi. Że nie mają kontaktu z nimi, boją się wyjść ze swego pokoju, wejść do kuchni by zrobić sobie jedzenie. Jaki sens mieszkac w pobliżu Wielkiego Jabłka kiedy nie ma się jak z tego cieszyć?

What Bitches Wear At The Airport

Nigdy nie leciałam samolotem. Nie boję się. Przeraża mnie tylko to, że po wylądowaniu nie znajdę swojej walizki.;p Jednak Jenna ma rację. Nie chciałabym stać 6 godzin zanim każda osoba w kolejce będzie zdejmować metalowe rzeczy, które ma przy sobie. Film mnie zainspirował. Będę pamiętać o nim w momencie pakowania się i przede wszystkim ubierania się do samolotu.

Host mama napisała mi maila, że zastanawia się jak udekorować mój pokój, jakie zasłony kupić. I jeśli mam jakieś special requests to śmiało mam mówić, ona poszuka. :) Napisałam jej tylko, że nie lubię zielonego i pomarańczowego...no i lubię Marilyn więc, jakby znalazła coś takiego to będę zadowolona. Zapytałam też o chłopca, co sądzi o tym, że będzie w jego domu au pair. Oto co mi napisała:

"He is excited he will have a new friend in his house! He will give you all sorts of useful information and make sure you know where to find everything important, like the ice cream and the Legos."

Swoją drogą, zamiast pisać swoją pracę dyplomową, piszę tutaj. Czas ucieka. Mam ją oddać 15 maja. Tik, tok, tik, tok...ale mam już jeden rozdział, i trochę drugiego, prawie 3 strony :D muszę jakoś siebie pocieszać.

Denver, CO

It's official then! I still cannot believe it! Pauline from America have just called me and asked me to confirm if I want to become an au pair in the...family. I would love to, obviously!

Cała się trzęsę. Nie spodziewałam się tego telefonu. Myślałam, że to będzie drogą mailową a tu niespodzianka. Paulina jest Polką tak w ogóle i jest koordynatorem w CCare, i życzyła mi Wesołych Świąt. Powiedziała, że mój angielski jest super, że słychać jakbym była stamtąd. Yay! To chyba ucieszyło mnie najbardziej. Data wylotu to 9 lipca. O cały miesiąc wcześniej, niż początkowo myślałam. Bardzo się z tego cieszę, bo już mam dość mojej pracy. Nie chodzi o pracę, chodzi o ludzi. Praca jest ok. Czasami bardzo niewdzięczna, ale życie nie zawsze jest fair. Swoją drogą trudno mi uwierzyć, że moje marzenia właśnie zaczęły się spełniać. Moja rodzina myślała, że to mój mały kaprys.  Co ciekawe, chłopak mojej mamy w to wierzył. Dzięki Andrew! Denverowska rodzina jest perfect matchem.  No to jeszcze 94 dni. Unbelievable!

...

Co ja mam w ogóle tu napisać?

Że zawsze myślałam, że jestem dzieckiem nieszczęścia i nic dobrego mnie nie spotka?

Że przeszło mi przez myśl, że nigdy nie znajdę rodziny w USA?

Że chciałam zrezygnować?

Że nawiedzały mnie nocne koszmary o tym, że chyba powinnam spróbować w Japonii?

...

Rankiem 30 marca dostałam maila od C. Host mamy, którą miałam na koncie 3 tyg temu...Dostała pracę o którą się starała i jeśli jestem zainteresowana i dostępna to ona wciąż pragnie ze mną rozmawiać na skypie.

Dzisiaj z nią rozmawiałam. Jest cudowna. Przesympatyczna, uśmiechnięta. To jest właśnie to. To trzeba czuc jak chce się spędzić z kimś cały rok. Powiedziała mi, że od początku jak zobaczyła moją aplikację wiedziała, że chce mnie. Najdziwniejsze jest to, że w czwartek (29.03) przeszło mi przez myśl: "Może C. dostanie tą prace i do mnie napisze...NIE NO CO TY TAKIE RZECZY SIĘ TOBIE NIE PRZYTRAFIAJĄ!" 

C. powiedziała mi, że pierwszą myślą, po tym jak dostała wiadomość o nowej pracy, była myśl żeby mnie poinformować o tym, że wciąż jest zainteresowana...

Nie wierzę w to do tej pory. I naprawdę takie rzeczy mi się nie zdarzają.

A to ci dopiero!

Właśnie zobaczyłam, że nie mam już rodziny na koncie. Mam kilka uczuć związanych z tym oto zdarzeniem.

1. Zdziwienie i mały żal, że nawet nie napisali nic, tylko po prostu zniknęli. Tym bardziej, że host mama mówiła, że będziemy w kontakcie i na pewno jeszcze porozmawiamy.

2. Ulga? Chyba tak. Dzisiaj będąc w pracy myślałam, że ta rodzina to chyba nie to. Zero jakiegokolwiek kontaktu. Jakby w ogóle się nie interesowali. Nie czułam z nimi żadnej więzi. Mimo wspaniałej rozmowy telefonicznej to ważna jest wymiana mailowa. Nie mówię, że jakaś codzienna, ale żeby się trochę poznać. Jednak poprzedni match był idealny bo naprawdę czułam to coś! :)

Chyba nie jest mi dane bycie w pobliżu NYC a co najlepsze nie jest mi dane bycie w CT! To już druga rodzina z tego stanu, która jednak nie pasuje. Może czas na CA lub jakieś południowe stany. Helloooł CC znajdźcie jakąś rodzinę właśnie tam :)))))) Gorzej jak rano się obudzę i zobaczę maila "You have a match!" i znowu będzie to ta sama rodzina. Hahahaha

A poza tym to moja praca w sklepie staje się coraz bardziej uciążliwa. Mimo, że w maju minie 3 lata jak tam pracuje to dopiero teraz robi się tam totalny kwas. Wprowadzono sprzedaż indywidualną co jest debilozą dla mnie. Liczy się średni paragon i ilość rzeczy na paragonie. Ja nie jestem tego typu osobą co potrafi wciskać ludziom dodatkowe produkty, ale jak tylko wiem i widzę, że klient ma ochotę coś jeszcze dokupić to "atakuje".. Ajj, mówię Wam, trzeba uciekać z tego kraju, bo jest coraz gorzej.
EDIT
No więc mam kolejną rodzinę, tym razem z Pennsylvanii. I co mnie zszokowało to to, że mają 3 dziewczyny i żadna nie ma mniej niż 10 lat. Najstarsza 15 najmłodsza 12. Po co im au pair? Do usługiwania? Do zawożenia tu i tam? Chyba tak.  Nie wiem co mam myślec. Wiem tylko, że jest coraz ciekawiej. 
Girls any thoughts?